Αχ,Θράκη μου του Δημήτρη Μαργαριτόπουλου

Πάρ' το αλλιώς

''...........Σαν την πανούκλα απλώθηκε το κακό μαντάτο πάνω από την Θράκη.

.........................Ότι οι Νεότουρκοι περνούν από τα ελληνικά χωριά και καίνε, σφάζουν, ατιμάζουν παρθένες, στρατολογούν άντρες και τους στέλνουν στα τάγματα εργασίας, ανακοινώνουν φετφάδες με τους οποίους τους γνωστοποιούν πρέπει να εγκαταλείψουν τα χωριά τους και να σηκωθούν να φύγουν. Δε λένε για πού. Μόνο να φύγουν. Τα χωριά τους λένε δεν είναι πια δικά τους.

Ούτε η Θράκη πατρίδα τους.

Πατρίδα τους  είναι τώρα το σιχαμερό μυγοκάθισμα που με περισσή κομπορρημοσύνη αποκαλούν ελεύθερη Ελλάδα. και τους δίνουν διορία μόνο μερικές ώρες, λίγες μέρες σε κάποιους  τυχερούς καμιά βδομάδα. Ανάλογα πόσο μεγάλος είναι ο φανατισμός αυτού που βγάζει τον φετφά, πόσο βαθύ το μίσος του.

Οι Έλληνες που είναι σκορπισμένοι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα κυνηγώντας μια μπουκιά το ψωμί, μόλις μαθαίνουν τα δυσάρεστα, εγκαταλείπουν άρον άρον  τις δουλειές τους και τρέχουν κοντά στις οικογένειες τους. Μ'όποιον τρόπο βρουν.Ακόμα και με τα πόδια, όσοι δε βρίσκουν κάποιο μεταφορικό μέσο.

Ανάμεσα σ'αυτούς κι οι ξενιτεμένοι Αγιαννίτες...Μεγάλη εβδομάδα και μαζί με τα πάθη του Κυρίου, ξεκίνησαν και τα δικά τους πάθη.....[...]

 

mother and baby
heblo / Pixabay

[.......]Τους πρώτους μήνες μετά τον διωγμό, τους λιάνιζε η νοσταλγία για την χαμένη πατρίδα...

Πολλοί ήταν αυτοί που δεν άντεξαν τον αβάσταχτο καημό, κι έφυγαν πριν την ώρα τους. Καμιά τριανταριά Αγιαννίτες είναι ήδη θαμμένοι στα ρωμέικα νεκροταφεία του Σεϊγντελί. Ανάμεσα τους ο αδερφός του Σταμάτη, ο Γιαννάκης, και το τελευταίο του κορίτσι, η Κυργιακή. Τη Ζαφειρώ περίμεναν, η Κυργιακή τους έφυγε. Έτσι, μετά τον πατέρα του, τους δύο αδερφούς του και την μάνα του, έθαψε και και το πρώτο του παιδί.

"Μακάρι να είναι το τελευταίο", εύχεται συχνά από μέσα του , "είναι κακό πράμα να θάβει ο γονιός το παιδί του"

Όταν πρωτοήρθαν στο Σεϊγντελί, ήταν κατενθουσιασμένοι από αυτό που αντίκρυσαν. Πίστεψαν ότι βρήκαν τον καινούργιο Άη Γιάνννη. Όμως δεν μπόρεσαν να το αγαπήσουν. Έτσι, με τον καιρό άρχισαν να το μισούν. Να το βλέπουν σαν τόπο εξορίας.

Δικαιολογημένα αφού, η περιοχή, δεν έχει τίποτα απ'αυτά που είχε το σαντζάκι τους στην Θράκη.

Σχολεία, δρόμους, γιοφύρια, γιατρούς, σπετσέρηδες. Αρρωσταίνει κάποιος και κινδυνεύει να πεθάνει επειδή δεν μπορούν να του προσφερθούν οι στοιχειώδης βοήθειες. Τα μόνα που έχουν για να αντιμετωπίζουν τις πολυάριθμες αρρώστιες που τους λιανίζουν, είναι τα γιατροσόφια των πρακτικών.

Μπορεί το Σεϊγντελί να μοιάζει με τον Άη Γιάννη, όμως όλα τα άλλα γύρω είναι διαφορετικά.