Απίστευτος ο κόσμος και ο χαρακτήρας μας

Απίστευτος ο Κόσμος και ο Χαρακτήρας μας της Ιωάννας Καραγεώργη

Νυχτερινή Επί Σκέψης
Στείλε μπιλιετάκι
  • 69
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    69
    Shares

Σεπτέμβρης μήνας και οι τελευταίες συναυλίες των αγαπημένων καλλιτεχνών δίνουν και παίρνουν με μεγάλη επιτυχία. Ο κόσμος συρρέει για να τις παρακολουθήσει και να ρουφήξει όση καλοκαιρινή ανεμελειά απέμεινε μετά τον ερχομό του Φθινοπώρου καθώς και για να απολαύσει ένα  θέαμα σε εξωτερικούς χώρους συνήθως μέσα στην ομορφιά της φύσης και να διασκεδάσει, να γίνει ένα με το πλήθος, να τραγουδήσει δυνατά, να χορέψει και να γίνει κομμάτι της ενέργειας αυτής που καταλαβαίνεις ότι υπάρχει, μόνο αν βρεθείς σε μια τέτοια εκδήλωση.

   Όταν αποφασίσεις λοιπόν να παρευρεθείς σε μια τέτοια εκδήλωση όπου η προσέλευση του κόσμου είναι πραγματικά μεγάλη, το πρώτο που κάνεις είναι να διαλέξεις το σημείο που θα σταθείς για να σιγουρευτείς όσο φυσικά είναι εφικτό πως θα μπορέσεις να παρακολουθήσεις ανενόχλητος το θέαμα. Ανοίγεις το ποτό σου, στρίβεις το πρώτο τσιγάρο και περιμένεις ώσπου οι πρώτες νότες να ακουστούν απ´τα ηχεία.

  Θέλω να τονίσω σε αυτό το σημείο πως όλα είναι θέμα καθαρής τύχης σε αυτές τις περιπτώσεις που θα αναφερθούν αν και δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Ακόμα και το αν θα καταφέρεις να την απολαύσεις την ρημάδα τη συναυλία και αυτό θέμα τύχης είναι. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσει η μουσική και μετά,αν παρατηρήσεις λίγο τον κόσμο τριγύρω  θα δείς πως περνάει σε μια άλλη διάσταση, πιο βαθειά, πιο εσωτερική και αυτό είτε το αντιλαμβάνεται είτε όχι. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως η πλειοψηφεία θα απολαύσει όμορφα το θέαμα και θα σεβαστεί διπλανούς και πισινούς χωρίς να εκμεταλλεύεται τα όρια και τις αντοχές τους οπότε δεν υπάρχει λόγος να μείνουμε άλλο σε αυτό. Το πρόβλημα συναντάται εκεί που ξεκινάει η γαιδουριά. Η οποία είναι και μεταδοτική από ότι φαίνεται διότι παρατηρείται μια αύξηση του φαινομένου μέσα στα τελευταια δέκα με δεκαπέντε χρόνια. Εκεί λοιπόν που κάθεσαι αμέρημνος και χάσκεις όλο ευτυχία γιατί αυτό που βλέπεις το γουστάρεις πολύ τσαααακ! Πάρε ένα μπουκάλι στο κεφάλι. Ξυπνάς απ´τη νιρβάνα σου,σκέφτεσαι “μωρέ δε βαριέσαι;” και το προσπερνάς. Λίγο παραπέρα, κάποιος άλλος σαν εσένα σπρώχνεται πέρα δόθε μετά μανίας και παρά τη θέληση του αφού πάλι κάποια ομάδα φανατικών οπαδών – γιατί αυτό είναι οπαδιλίκι καθαρό – αποφάσισε να την δεί πολυ μάγκικα τη φάση και όποιον πάρει ο χάρος. Το φαινόμενο εξελίσσεται κι άλλο,όταν από κάπου θα αρχίσουν να ξεφωνίζονται βρισίδια προς τους καλλιτέχνες που εντάξει ρε παιδιά..τους γουστάρετε..αλλά πως το κάνετε αυτό;Ναι, είναι κατανοητό,δεν έχετε σκοπό να τους προσβάλλετε αλλά να τους δείξετε πόσο καλά περνάτε και να τους ανεβάσετε. Παρόλα αυτά θεωρείτε πραγματικά πως είναι ο καθένας που ανεβαίνει στη σκηνή να κάνει τη δουλειά του και να δώσει κομμάτι της ψυχής του διατεθειμένος να βριστεί χυδαία;Δεν είναι λίγο ντροπή;

Επιπλέον. Αν με όλες αυτές τις αντιδράσεις πιστεύουμε πραγματικά πως είμαστε ξεχωριστοί, πως είμαστε και πολύ ουάου και γαμάτοι και πως οι υπόλοιποι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί και δεν αντιδρούν σαν θηρία που μόλις τα απελευθέρωσαν απ´τα κλουβιά τους δεν απολαμβάνουν και αγαπούν αυτούς που βλέπουν λιγότερο από εμάς, big news. Δεν ισχύει. Και όχι μόνο δεν ισχύει αλλά είναι και εντελώς ηλίθιο να το πιστεύουμε. Δεν υπάρχει καμία πρόθεση προσβολής των ίδιων των ατόμων, άλλωστε ποιά είμαι εγώ για να κρίνω τον καθένα,όμως τις συμπεριφορές αυτές τις κρίνω ξεκάθαρα και εγώ και πολύς ακόμα κόσμος είμαι σίγουρη για αυτό.

Φτάνοντας στο τέλος της εκδήλωσης, παρατηρείται το αποκορύφωμα του απίστευτου χαρακτήρα μας. Μπουκάλια, κουτάκια απο μπύρες και αναψυκτικά, σακούλες,χαρτοπετσέτες, αμέτρητες γόπες απο τσιγάρα και όλων των λογιών τα σκουπίδια έχουν κατακλύσει τον χώρο. Διασκεδάσαμε,κάναμε το κομμάτι μας, αφήσαμε τον χώρο σαν τα μούτρα μας και φύγαμε. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα πάρει λιγότερο από πέντε λεπτά στον καθένα μας να μαζέψει τα σκουπίδια του και να τα πετάξει στον κοντινό κάδο. Το ακόμα πιο σίγουρο είναι πως δεν θα το κάνουμε όλοι.

   Ας το σκεφτούμε  λίγο καλύτερα,ας κοιτάξουμε λίγο και την δική μας την καμπούρα. Αυτοί είμαστε τελικά; Αυτοί θέλουμε να είμαστε; Φοράμε τη μάσκα εκείνου που ενδιαφέρεται για το σύνολο,του ελεύθερου, του δίκαιου, του επαναστάτη και του συλλογικού πνεύματος για τρείς-τέσσερις ώρες, λέμε πέντε συνθήματα και νιώθουμε σπουδαίοι..κι όταν τελειώσει όλο αυτό το πανηγύρι πέφτει η μάσκα και αποκαλύπτεται το εγωιστικό μας πρόσωπο; Καλά τα λέει ένας αγαπημένος τραγουδοποιός “Φανέρωσε μου τη μάσκα που κρύβεις,κάτω απ΄τη μάσκα που φοράς.”

Η συμπεριφορά μας στις περιπτώσεις εκείνες που δεν απαιτείται και δεν επιβάλλεται να είναι καθορισμένη, σε αυτές ακριβώς τις περιπτώσεις είναι που μετράει περισσότερο. Εκεί θα φανεί ποιοί είμαστε πραγματικά, ποιός είναι ο αυθεντικός μας χαρακτήρας, που είναι ξεκάθαρα απίστευτος. Παρόλα αυτά η λέξη αυτή είναι διπλής σημασίας. Το ποιά από τις δύο μας ταιριάζει καλύτερα ας το σκεφτούμε ο καθένας μόνος του, όπως μας έλεγαν και στο σχολείο.

Facebook Comments

Με το σμίξιμο της Αθήνας,την Επτανήσων και της Μικράς Ασίας και το μπέρδεμα όλων αυτών των διαφορετικών κουλτούρων στο κεφάλι,προέκυψα εγώ.Αγχώδης εκ φύσεως,ονειροπόλα εκ πεποιθήσεως και καθηγήτρια αγγλικών εν ενεργεία γράφω για να τα βγάζω από μέσα μου και για να βάζω τις σκέψεις μου σε μια τάξη.Αγαπώ το καθαρό βλέμμα των παιδιών,τα αστέρια και να μην αφήνω τίποτα να πέσει κάτω.Αν σε πετύχω να αδικείς κάποιον,το μόνο σίγουρο είναι πως θα με βρείς μπροστά σου…τουλάχιστον μέσα στο μυαλό μου.Α!και λατρεύω τη σοκολάτα.Σε οποιαδήποτε μορφή

  •  
    69
    Shares
  • 69
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •