Τεχνητή αναπνοή

Κάτι δικά μου...

Δέκατη έβδομη τεχνητή αναπνοή.
Η κατάσταση επανέρχεται αλλά πέφτει πάλι σε κώμα.
Όλοι σηκώνουν τα χέρια.

Εγώ κοιτάζω τα κλειστά μάτια.
Ίσως να προσπαθεί η ψυχή του.
Ίσως να υπάρχει κάποιο μικρόβιο που δεν έχει
καταπολεμήσει το φάρμακο.
Οι παλάμες ανοιχτές παρακαλάνε.
Το ταβάνι γι’ αυτά τα χέρια δεν υπάρχει.
Στην προσευχή υπάρχει μόνο ο ουρανός
και Αυτός που τον σκεπάζει.

Εικοστή πρώτη τεχνητή αναπνοή.
Η πόρτα χτυπάει κι ακούγονται λυγμοί.
Ή αφήστε τον να πεθάνει,
ή… απλά αφήστε τον όπως είναι, μην προσπαθείτε.
Τα χέρια δεν παρακαλάνε πια τον ουρανό.

Εικοστή έκτη τεχνητή αναπνοή.
Ο ασθενής παρέμεινε νεκρός για πολύ ώρα
μέσα φθινοπώρου.
Πολύς τρόμος για το κενό του χρόνου.
Ο φόβος του θανάτου.
Δεν μένει τίποτα αν θέλει κάτι να φύγει. Σκέφτηκε.
Και ξαναγύρισε χαμογελώντας.
Ίσως κάτι να είδε.

Τριακοστή δεύτερη τεχνητή αναπνοή.
Ο αγώνας συνεχίζεται.
Μανιωδώς ο ασθενής στρέφει τα χέρια του στον ουρανό.
Την επόμενη μέρα σηκώθηκε από το κρεβάτι.
Περπάτησε στην αυλή μέσα στην συγκίνηση που φέρνει το φθινόπωρο
της αλλαγής.
Ένα τραπέζι στρωμένο στην σκιά ενός γέρικου δέντρου,
περιμένει εκείνη την χροιά της φωνής που σκορπάει ελπίδα.
Η αγάπη πήγε μια βόλτα στο φεγγάρι κι όχι πιο μακριά.
Σαν μικρού παιδιού την αναμονή να γνωρίσει τον κόσμο όλο.

Μέχρι την επόμενη…

 

 

http://go.linkwi.se/z/12510-4/CD21832/?
Facebook Comments
Χρυσάνθη Καραδεμιρτζόγλου

Γεννημένη στο μικρό Μόντε Κάρλο της Ελλάδος (Καβάλα). Πιστεύω και μη, ότι έρχεται στο δρόμο μου το εξετάζω λεπτομερώς. Σκορπιός με ωροσκόπο Υδροχόο (άσχετο αλλά συγκεκριμένο) δεν πιστεύω στην τύχη.