Το ρίσκο

Κάτι δικά μου...
Στείλε μπιλιετάκι
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Δηλώνω παρούσα. Κάθομαι στην καρέκλα και περιμένω. Κάτι θα φανεί. Στην αναμονή βρίσκομαι, δεν μπορεί. Η καρέκλα είναι άνετη. Φώναξα δυνατά το παρούσα. Δίπλα μου κάθισε ένας κύριος. Μου πέταξε ένα δειλό χαμόγελο. Ψιθυριστά είπε το παρών και κάθισε. Ήταν πολύ αγχωμένος. Τα χέρια του ίδρωναν, τα σκούπιζε στα γόνατά του τρίβοντάς τα. Καμιά φορά άλλαζε στάση για να παρακολουθεί τριγύρω.Βιαζόταν να πάρει απάντηση στο παρών που δήλωσε. Σκέφτηκα μήπως τον φέρνω σε αμηχανία. Σταμάτησα να τον κοιτάζω. 

Περιμένω. Δεν έχω ιδέα πόση ώρα. Απέναντί μου ένα περιστέρι τρώει τα τελευταία ψίχουλα από ένα κουλούρι. Καλό σημάδι είπα μέσα μου. Ίσως και ν’ ανταλλάξαμε δυο – τρεις ματιές. Το χαμόγελο έφτασε μέχρι τ’ αφτιά. Ο κύριος δίπλα μου δείχνει ακόμα πιο ανήσυχος. Του είπα να ηρεμήσει, όταν είναι να ρθει , θα ρθει. Έδειξε να ηρεμεί. Κοίταζε αρκετή ώρα το περιστέρι .
Ίσως να σκέφτηκε το ίδιο. Μετά το περιστέρι πέταξε. Το βλέμμα και των δυο μας το ακολουθούσε μέχρι που χάθηκε. Μετά σιωπή. Καμιά φορά φυσούσε λιγάκι. Άλλοτε δροσερό κι άλλοτε ζεστό, φόρτιζε κι άλλο την ανυπομονησία μας. Υπήρχαν πολλές καρέκλες άδειες. Πιο πέρα καθόντουσαν κι άλλοι. Ευθεία στο βάθος μπροστά μου, φαινόταν κάτι σαν δρόμος ή ένας διάδρομος. Άνθρωποι περπατούσαν. Άλλοι τρέχανε, άλλοι σαν να πήγαιναν περίπατο. Πώς βρέθηκαν εκεί; Εγώ γιατί δεν είμαι εκεί! Ξαφνικά πέφτει κατά λάθος ένας γεροντάκος πάνω μου. Πριν προλάβω να εκνευριστώ που μου χάλασε τον θυμό, τον κοίταξα στα μάτια και κλείσαν όλα. Συννέφιασε, έβγαλε ψύχρα και φοράω κοντομάνικα. Τι στα κομμάτια γίνεται! Άρχισα να κρυώνω, η βροχή ξεκίνησε απότομα και μια καταιγίδα σερνόταν πέρα δώθε πάνω μας. Ψάχναμε να βρούμε ένα υπόστεγο, κάτι να προφυλαχτούμε. Τρέχαμε δεξιά κι αριστερά, όπου μπορέσει ο καθένας. Τελικά τρέμωντας στάθηκα κάτω από ένα μικρό δεντράκι. Στριμώχτηκε δίπλα μου μια κοπέλα. Με κοίταξε σαν να με ρωτούσε τι γίνεται, τι κάνουμε τώρα! Δεν της απάντησα! Την κοίταξα με συμπόνοια αλλά και με συμπάθεια. Ένιωσα κάπως καλύτερα που δεν είμαι μόνη μου. Όχι στο δεντράκι. Στην καταιγίδα. Κι ας μην γνωριζόμασταν. Σαν να συνδεόμασταν ψυχικά. Η καταιγίδα σταμάτησε. Μια ποτιστική βροχούλα τώρα έσκαγε στη γη. Ίσως ήρθε η ώρα να φυτρώσει νέα σπορά, να αναδυθεί το καινούργιο. Ο ήλιος βγήκε κι άρχισε σιγά σιγά να στεγνώνει τα νερά από τις καρέκλες. Κάθισα πάλι. Έψαχνα να βρω την κοπέλα. Η καρέκλα της ήταν λίγο πιο πέρα από την δική μου. Το βλέμμα της ήταν καρφωμένο στο χώμα. Ήθελα να της φωνάξω μην κοιτάζεις κάτω, τον ουρανό κοίτα, το ουράνιο τόξο! Σήκωσε το κεφάλι της και το είδε. Ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό της. Με άκουσε; Ίσως τελικά οι άνθρωποι να συνδεόμαστε περισσότερο από ότι φανταζόμαστε. Μέσα σ’ αυτή την ηρεμία, χάζευα τριγύρω, σαν να άλλαξε κάτι. Σαν εξιλέωση. Ήρεμα, γαλήνια. Η ατμόσφαιρα καθάρισε. Η αναμονή έγινε πιο υποφερτή. Αφού άντεξα την καταιγίδα, θα περιμένω λίγο ακόμη. Όπως κοίταζα μπροστά στον διάδρομο βλέπω δύο άτομα να πηγαίνουν προς τα εκεί. Κοντοστέκονταν, κοίταζαν τον κόσμο που περνούσε. Ο ένας κάνει ένα βήμα πίσω και παίρνει φόρα μπαίνοντας μέσα στον αγώνα δρόμου. Ξαφνιάστηκα με αυτή του την κίνηση. Νομίζω ότι μόνος του πήρε το ρίσκο και πήδηξε. Τον έψαχνα μέσα στο διάδρομο τρέχοντας παράλληλα, ώσπου τον βρήκα να περπατάει μόνος του χαμογελαστός. Έκανα την κίνηση να μπω μέσα αλλά κάτι σαν ηλεκτρισμός με πέταξε πίσω. Ξανακάθισα στην καρέκλα μου.Ο κύριος που καθόταν δίπλα μου δεν είναι εδώ. Έψαξα ανάμεσα στις καρέκλες και δεν τον βρήκα. Συνειδητοποίησα πως ο άνθρωπος που πήδηξε ήταν αυτός. Πάγωσε όλο μου το σώμα. Ψάχνω να βρω την κοπέλα και στεκόταν ένα βήμα πριν το διάδρομο. Πήδηξε κι αυτή. Δεν μπορούσα να κουνήσω ούτε τα δάχτυλα, ούτε τα μάτια μου δεν ανοιγόκλειναν. Ξαφνικά τα δάκρυα κυλούσαν σαν ποτάμι.Θα κάνω ακόμα μια προσπάθεια κι αν με τινάξει πάλι πίσω θα ξαναπροσπαθήσω. Σηκώθηκα και ξεκίνησα να περπατάω γρήγορα αλλά σταθερά ώσπου στα τελευταία βήματα έτρεξα με φόρα και πήδηξα στο διάδρομο. Ένας άλλος κόσμος. Φωτεινός κι ειλικρινής. Σαν να μην υπήρχε το πριν. Το ρίσκο είναι η ευκαιρία του να ξαναρχίζεις.
Και ζούσαμε καλά πριν, κι από εδώ και πέρα καλύτερα!

 



Facebook Comments
Χρυσάνθη Καραδεμιρτζόγλου

Γεννημένη στο μικρό Μόντε Κάρλο της Ελλάδος (Καβάλα). Πιστεύω και μη, ότι έρχεται στο δρόμο μου το εξετάζω λεπτομερώς. Σκορπιός με ωροσκόπο Υδροχόο (άσχετο αλλά συγκεκριμένο) δεν πιστεύω στην τύχη.

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •