Τι να σου πω.. – Κώστας Καρυωτάκης

Τι να σου πω, φθινόπωρο, που πνέεις από τα φώτα της πολιτείας και φτάνεις ως τα νέφη τ’ ουρανού; Ύμνοι, σύμβολα, ποιητικές, όλα γνωστά από πρώτα, φυλλοροούν στην κόμη σου τα ψυχρά άνθη του νου. Γίγας, αυτοκρατορικό φάσμα, καθώς προβαίνεις στο δρόμο της πικρίας και της περισυλλογής, αστέρια με το Continue Reading

Το Δέντρο των φίλων – Χορχέ Λουϊ Μπόρχες

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας…που μας κάνουν ευτυχισμένους… απ΄την απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας… Κάποιους τους έχουμε σε όλη τη διαδρομή στο πλάι μας…βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε…ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων μας…Ίσως κάθε φύλλο ενός δέντρου χαρακτηρίζει τους φίλους μας…Επιπλέον…η μοίρα μάς φέρνει και άλλους φίλους…αυτούς Continue Reading

Το τραγικό στοιχείο στον έρωτα – π. Φιλόθεος Φάρος

   Το δράμα που οι κλασσικοί συγγραφείς έχουν δημιουργήσει και που μιλάει στην ψυχή του ανθρώπου από τη μια εποχή στην άλλη, περιγράφει πως ο έρως μπορεί να αρπάξει τους ανθρώπους και να τους εκσφενδονίσει από ύψη σε βάθη. Περιγράφει δηλαδή το στοιχείο της ανθρώπινης ζωής που αποκαλούμε τραγικό.

Το μεθυσμένο καράβι – Αρθούρος Ρεμπώ

  Καθώς κατέβαινα απαλά απ’ τα γαληνά ποτάμια,Είδα πως αρρυμούλκητο, δίχως πλοηγούς κυλούσα:Κραυγαστικοί Ερυθρόδερμοι τους είχαν στόχο βάλει, Αφού τους κάρφωσαν γυμνούς σε παρδαλούς πασσάλους.  Το πλήρωμά μου ολόκληρο παντέρημο είχα αφήσει, Στάρια της Φλάντρας φέρνοντας κι εγγλέζικα μπαμπάκια. Όταν με τους πιλότους μου τελείωσε εκείνη η αντάρα, Οι ποταμοί μ’ αφήσαν πια να κατεβώ όπου Continue Reading

Ας φρόντιζαν Κωνσταντίνος Καβάφης

Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.Aυτή η μοιραία πόλις, η Aντιόχειαόλα τα χρήματά μου τάφαγε:αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.Aλλά είμαι νέος και με υγείαν αρίστην.Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος(ξέρω και παραξέρω Aριστοτέλη, Πλάτωνα·τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις).Aπό στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα,κ’ έχω φιλίες με αρχηγούς Continue Reading

Άλμπερ Καμύ – Η πτώση (απόσπασμα)

[…]το Ζουϊντρερζεε είναι μια νεκρή ή σχεδόν νεκρή θάλασσα. Με τις επίπεδες ακτές της χαμένες στην ομίχλη, δεν ξέρεις που αρχίζει και πού τελειώνει. Βαδίζουμε λοιπόν χωρίς δείκτες, δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε την ταχύτητά μας. Προχωράμε και τίποτε δεν αλλάζει. Δεν είναι αρμένισμα, είναι όνειρο. Στο ελληνικό αρχιπέλαγο, είχα την Continue Reading

Λαϊκά παραμύθια για τη μάνα

Η κουκουβάγια και η πέρδικαΜια μέρα συνάχτηκαν όλα τα πουλιά και συμφώνησαν να βάλουν τα παιδιά τους στο σχολείο να μάθουν γράμματα. Ήβραν και δάσκαλο και τον διόρισαν. Άνοιξε το σχολείο κι επήραν τα παιδιά τους και τα έγραψαν. Ύστερά από λίγες μέρες, μερικά παιδιά πήγαν στο σχολείο και δεν Continue Reading

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ” LA DONNA VELATA”

Όνειρο ολοζώντανο μου έφερε εμπρός μου, στην μυστηριώδη αχλύ της, μια Μορφή που αν και θολή, αφανέρωτη, θεϊκιά σε όλα έδειχνε νά ναι, ακόμα και στον τρόπο να στέκει ασάλευτη. Πες μου, Ξένε, άρχοντα κόσμου αληθινού, πες μου αν σωτηρία έχει βρει η Καλή μου – και το λαμπρότερο από Continue Reading

Η δε γυνή να φοβήται τον άντρα

Μιλάει ο Παύλος κι οι άνθρωποι γελούν: η δε γυνή ίνα φοβήται τον άντρα. Είναι αισθηματική πια πεποίθηση η “ισότητα των φύλων”, το ακριβοζύγιασμα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, η αμοιβαιότητα κάθε ευθύνης. Δεν υποψιαζόμαστε ότι ο Παύλος ζητάει το μείζον: Εκείνη τη σχέση, όπου ο ένας αυτοπαραδίδεται δίχως φειδώ και μέτρο, Continue Reading