Δύο κλασσικές ταινίες του Σαλβαντόρ Νταλί και του Λουίς Μπουνιουέλ

Τα σπάει

Ο Ανδαλουσιανός Σκύλος (πρωτότυπος τίτλος στα γαλλικά Un Chien Andalou) είναι βωβή κινηματογραφική ταινία μικρού μήκους, του σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ σε συνεργασία με τον ζωγράφο Σαλβαδόρ Νταλί.

Η ταινία γυρίστηκε το 1928 και αποτελεί ίσως το μοναδικό δείγμα τόσο καθαρής υπερρεαλιστικής έκφρασης στο χώρο της έβδομης τέχνης. Βασισμένη σε όνειρα, των Μπουνιουέλ και Νταλί, ο Ανδαλουσιανός σκύλος αποτελεί συρραφή φαινομενικά ασύνδετων, απρόσμενων και αισθητικά προκλητικών σκηνών, οι οποίες έχουν κατά καιρούς ερμηνευτεί ως αλληγορίες, συχνά υπό το πρίσμα των φροϋδικών θεωριών.

Σύμφωνα με τον Μπουνιουέλ, το σενάριο της ταινίας ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριου του 1929 και σε διάστημα περίπου έξι ημερών στο σπίτι του Νταλί[1], προϊόν της υπερρεαλιστικής τεχνικής του αυτοματισμού. Τα γυρίσματα είχαν διάρκεια περίπου δεκαπέντε ημερών (2-17 Απριλίου 1929) και πραγματοποιήθηκαν στα στούντιο Μπιλανκούρ στο Παρίσι, με εξαίρεση την τελική σκηνή της ταινίας που γυρίστηκε στη Χάβρη[2]. Η πρώτη δημόσια προβολή της ταινίας οργανώθηκε ιδιωτικά στην αίθουσα Studio des Ursulines στο Παρίσι, στις 6 Ιουνίου 1929, συγκεντρώνοντας διάσημους καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων ο Ζαν Κοκτώ και ο μουσικός Ζωρζ Ωρίκ, καθώς και την υπερρεαλιστική ομάδα. Η ταινία αγοράστηκε από τον διευθυντή του κινηματογράφου Studio 28 Ζαν Μοκλέρ (Jean Mauclaire) όπου προβλήθηκε για οκτώ μήνες[3]. Ακολούθησαν προβολές στο Διεθνές Συνέδριο Ανεξάρτητου Κινηματογράφου στην πόλη Λα Σαράζ της Ελβετίας, στη Βαρκελώνη (24 Οκτωβρίου 1929) και στη Μαδρίτη.

  • Σκηνοθεσία, παραγωγή: Λουίς Μπουνιουέλ
  • Σενάριο: Λουίς Μπουνιουέλ και Σαλβαδόρ Νταλί
  • Φωτογραφία: Albert Duverger
  • Καλλιτεχνική διεύθυνση: Pierre Schild
  • Διάρκεια: 17 λεπτά
  • Μουσική: Η πρώτη εκδοχή της ταινίας (1928) δεν περιλάμβανε μουσική. Μεταγενέστερα, το 1960, μία νέα εκδοχή του Ανδαλουσιανού σκύλου συνοδεύεται από μουσική επιλογής του Μπουνιουέλ που περιλαμβάνει τανγκό καθώς και αποσπάσματα από την όπερα Τριστάνος και Ιζόλδη του Βάγκνερ. Το 1982 μία τρίτη εκδοχή (μετά το θάνατο του Μπουνιουέλ) περιέχει πρωτότυπη μουσική του Mauricio Kagel.

Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι του άνδρα και της γυναίκας ανήκουν στον Pierre Batcheff και την Simone Mareuil αντίστοιχα. Μικρότερους ρόλους κατέχουν επίσης οι Μπουνιουέλ, Νταλί, Robert Hommet, Jaime Miravilles και Fano Messan.

 

[su_youtube url=”https://youtu.be/054OIVlmjUM” width=”500″ height=”500″]


Χρυσή Εποχή ή L’Âge d’Or

Χρυσή Εποχή (πρωτότυπος τίτλος στα γαλλικά: L’Âge d’Or) είναι ο τίτλος υπερρεαλιστικής ταινίας του σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ, σε σενάριο του ιδίου και του ζωγράφου Σαλβαδόρ Νταλί.[1] Αποτελεί τη δεύτερη, κατά χρονολογική σειρά, συνεργασία του Μπουνιουέλ με τον Νταλί, που ακολούθησε την δημιουργία του Ανδαλουσιανού Σκύλου (1929). Παραγωγός της ταινίας ήταν ο Le Vicomte de Noailles, ο οποίος εξασφάλισε στον Μπουνιουέλ απόλυτη ελευθερία έκφρασης. Προβλήθηκε δημόσια, για πρώτη φορά, τον Οκτώβριο του 1930, στο Studio 28 του Παρισιού, προκαλώντας αρκετές αντιδράσεις, οι οποίες οδήγησαν τελικά στην απαγόρευσή της, με αφορμή ένα επεισόδιο στις 3 Δεκεμβρίου του 1930, όταν μέλη της εθνικιστικής γαλλικής Πατριωτικής Νεολαίας, διέκοψαν την προβολή της, προκαλώντας βανδαλισμούς. Μία εβδομάδα μετά το επεισόδιο, ο αρχηγός της γαλλικής αστυνομίας απαγόρευσε την ταινία εν ονόματι της διασφάλισης της δημόσιας τάξης. Μετά την επανέκδοσή της, προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Αμερική, το 1979 και στο Παρίσι το 1981. Η κριτικός κινηματογράφος Pauline Kael, περιέγραψε τη Χρυσή Εποχή ως “την περισσότερο σκανδαλώδη” ταινία του Μπουνιουέλ, “υπερρεαλιστική, ονειρική και ηθελημένα πορνογραφικά βλάσφημη”.

Η ταινία έχει κοινά στοιχεία με τον Ανδαλουσιανό Σκύλο και διακρίνεται από αμιγώς υπερρεαλιστικά χαρακτηριστικά, δίχως να ακολουθεί μία συμβατική, λογική ακολουθία γεγονότων, αν και κεντρικό και σταθερό ρόλο στην υπόθεση διαδραματίζει ο έρωτας ενός ζευγαριού. Μέσα από μία αλληλουχία εικόνων και σκηνών, οι Μπουνιουέλ και Νταλί εκφράζονται, μεταξύ άλλων, γύρω από την αστική τάξη, το φετιχισμό ή τους θεσμούς της οικογένειας και της εκκλησίας, συχνά με διάθεση παρωδίας και πρόκλησης. Ο ίδιος ο Μπουνιουέλ έγραψε για το έργο ότι αποτελούσε μία ταινία “για ένα τρελό έρωτα, για μια ακατανίκητη έλξη, που όποιες κι αν είναι οι συνθήκες, σπρώχνει τον ένα στον άλλο, έναν άντρα και μια γυναίκα που δεν καταφέρνουν ποτέ να ενωθούν”.

O Μπουνιουέλ αναφέρει στην αυτοβιογραφία του πως αν και αρχικά ξεκίνησε να συνεργάζεται με τον Νταλί πάνω στη συγγραφή του σεναρίου, τελικά εξαιτίας συνεχών διαφωνιών μεταξύ τους, χώρισαν φιλικά και ολοκλήρωσε το σενάριο μόνος του. Σημειώνει ωστόσο πως ο Νταλί του έστελνε επιστολές με ιδέες, τουλάχιστον μία εκ των οποίων χρησιμοποιήθηκε στην ταινία και πρόκειται για τη σκηνή κατά την οποία ένας άνθρωπος περπατά με μία πέτρα πάνω στο κεφάλι περνώντας δίπλα από ένα άγαλμα που έχει επίσης μία πέτρα στο κεφάλι.

Δείτε την με αγγλικούς υπότιτλους

[su_dailymotion url=”http://dai.ly/x2164hu”]

Πηγή



Facebook Comments
Χρυσάνθη Καραδεμιρτζόγλου

Γεννημένη στο μικρό Μόντε Κάρλο της Ελλάδος (Καβάλα). Πιστεύω και μη, ότι έρχεται στο δρόμο μου το εξετάζω λεπτομερώς. Σκορπιός με ωροσκόπο Υδροχόο (άσχετο αλλά συγκεκριμένο) δεν πιστεύω στην τύχη.