Η παγίδα της συνήθειας - της Ιωάννας Καραγεώργη | mpilietaki.gr

Ή αλλιώς, σχέσεις από συνήθεια.

Στην αρχή όλα είναι τέλεια. Ενθουσιασμός, πεταλούδες στο στομάχι και συζητήσεις ως το πρωί. Το πάθος και το ενδιαφέρον να ανακαλύψει ο ένας το άλλον είναι αστήρευτο και κάθε στιγμή χώρια είναι χαμένη στιγμή, μετράτε αντίστροφα τις ώρες μέχρι να βρεθείτε ξανά. Ξημεροβραδιάζεστε στα τηλέφωνα και τα μηνύματα,χτίζετε έναν κόσμο δικό σας σιγά σιγά και μπαίνετε μέσα. Έναν κόσμο για δύο.
Καθώς ο καιρός περνά, αυτά τα πρώτα σκιρτήματα καταλαγιάζουν. Δεν ζείτε πια μόνο για την στιγμή που θα ανταμώσετε και είναι εντάξει, ποιός μπορεί να ζεί με μισή καρδιά και μυαλό για πολύ; Έχετε απομυθοποιήθεί αμφίπλευρα και τα ελαττώματα έχουν κάνει την εμφάνισή τους, δεν φαντάζετε πια τέλειοι στα μάτια του άλλου. Οι ιδέες στερεύουν και οι ώρες που περνούσατε μαζί δεν είναι πλέον πάντα δημιουργικές και ενδιαφέρουσες, η βαρεμάρα βρίσκεται στο κατώφλι και σας χτυπάει την πόρτα. Όλα αυτά συνδυασμένα με την καθημερινότητα, την κούραση και τα προσωπικά άγχη του καθενός μπορούν να μετατρέψουν την σχέση σε ρουτίνα. Ρουτίνα η οποία με την απεριόριστη δύναμη που διαθέτει μπορεί να σας κάνει να διαιωνίζεται μια κατάσταση που θα ήταν καλύτερο να λάβει τέλος.
Καθώς τα δεσμά της συνήθειας είναι πολύ ελαφρία για να τα αντιληφθείς ώσπου να γίνουν υπερβολικά βαριά για να τα σπάσεις(Samuel Johnson), συνηθίζουμε την παρουσία ενός ανθρώπου στην ζωή μας ακόμα κι αν δεν έχει να μας προσφέρει τίποτα πιά, ακόμα κι αν πολλές φορές εμποδίζει την εξέλιξή μας. Από τη μια,γιατί αυτό το χάσιμο χρόνου; Γιατί το “σε θέλω” να σημαίνει κατά βάθος “σε χρειάζομαι;” Αξίζει την θυσία και τον κόπο να μένεις με κάποιον μόνο από εξάρτηση; Επειδή απλά έχεις συνηθίσει να βλέπεις την φάτσα του; Από την άλλη βέβαια, δικός σου είναι ο χρόνος να τον κάνεις ό,τι θέλεις. Να τον χαραμίσεις σε φοβίες και αμφιβολίες γύρω από την μοναξιά και το πόσο να μετράει η μπογιά σου πία.Να τον ξεγελάσεις,αν και αυτός που ξεγελιέται τελικά είναι ο εαυτός σου γιατί ο χρόνος δεν σταματά πουθενά, και να προσποιείσαι πως όλα είναι όπως τότε που ήσουν ερωτευμένος και χαρούμενος και πως δεν υπάρχει άλλος άνθρωπος για σένα, αυτός είναι και κάτσε και φάτον και μην ζητάς πολλά,κανείς δεν είναι τέλειος. Λίγο μίζερο το σενάριο αλλά δε βαριέσαι, είπαμε δικός σου ο χρόνος, δική σου και η απόφαση.
Μέσα απο συζητήσεις και βραδινές αμπελοφιλοσοφικές αναζητήσεις ο καθένας φτάνει στο σημείο να βρεί τον πραγματικό λόγο που συνεχίζει μια σχέση βασισμένη στην συνήθεια. Δεν γίνεται να μην το βρει αργά ή γρήγορα κάποιο καμπανάκι θα χτυπήσει, θες το φλέρτ με άλλους ανθρώπους που ξαναμπαίνει στο παιχνίδι ενστικτωδώς,θες η αιώνια σιωπή που υποδηλώνει πως δεν έχει μείνει κάτι να ειπωθεί. Είτε τα ίδια και τα ίδια θέματα διαφωνίας που διαιωνίζονται και καταλήγουν σε καυγάδες χωρίς τέλος γιατί κανείς δεν έχει αντοχή να κάνει πίσω πια,να παραβλέψει. Πάντως τα σημάδια θα υπάρξουν. Παρόλα αυτά, δεν είναι απαισιόδοξο το μήνυμα εδώ. Δεν σημαίνει πως αν είσαι αναβλητικός και καθυστερείς να το πάρεις απόφαση αυτό είναι λάθος ολέθριο και εσύ είσαι εγωιστής και τεμπέλης. Αντιθέτως, είναι αρκετά ρεαλιστικό για να ταρακουνήσει τα νερά που λιμνάζουν μέσα σου: Αν δεν βρίσκεις άλλο τρόπο να το κάνεις,κολύμπα ώσπου να κουραστείς και να βαλτώσεις.Ίσως αυτός να είναι και ο μόνος τρόπος να αναζητήσεις καινούργιο λιμάνι.
Facebook Comments

About the author

Author profile

Με το σμίξιμο της Αθήνας,της Ζακύνθου και της Μικράς Ασίας και το μπέρδεμα όλων αυτών των διαφορετικών κουλτούρων στο κεφάλι,προέκυψα εγώ.Αγχώδης εκ φύσεως,ονειροπόλα εκ πεποιθήσεως και καθηγήτρια αγγλικών εν ενεργεία γράφω για να τα βγάζω από μέσα μου και για να βάζω τις σκέψεις μου σε μια τάξη.Αγαπώ το καθαρό βλέμμα των παιδιών,τα αστέρια και να μην αφήνω τίποτα να πέσει κάτω.Αν σε πετύχω να αδικείς κάποιον,το μόνο σίγουρο είναι πως θα με βρείς μπροστά σου...τουλάχιστον μέσα στο μυαλό μου.Α!και λατρεύω τη σοκολάτα.Σε οποιαδήποτε μορφή

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.