Κάτω απ’ τον θόρυβο της πόλης – του Νίκου Σουβατζή

Σελίδες Ημερολογίου
Στείλε μπιλιετάκι
  • 4
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    4
    Shares

Ας υποθέσουμε ότι ένα απόγευμα έχετε μια σοβαρή υποχρέωση. Φεύγετε απ’ το σπίτι πολύ νωρίτερα ώστε να έχετε άνεση χρόνου. Παίρνετε τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο και σκέφτεστε τι θα κάνετε για να περάσει η ώρα, αφού θα φτάσετε πολύ νωρίς. Ξαφνικά ακούτε απ’ τα μεγάφωνα ότι λόγω μιας αυτοκτονίας ο συρμός θα σταματήσει στην Ομόνοια. Απ’ την Ομόνοια δεν υπάρχουν Μέσα Μαζικής Μεταφοράς για την περιοχή που θέλετε να πάτε και χρήματα για ταξί δεν σας περισσεύουν. Θα μπορούσατε να πάτε με τα πόδια, αλλά θα χρειαζόσασταν πολύ χρόνο και θα φτάνατε με μεγάλη καθυστέρηση. Εκείνη τη στιγμή τι είναι πιθανότερο να σκεφτείτε, ότι χάθηκε μια ανθρώπινη ζωή ή πώς θα φτάσετε έγκαιρα στον προορισμό σας; Οι περισσότεροι άνθρωποι θα σκεφτούν το δεύτερο. Θα οργιστούν, θα αγχωθούν και αφού μετά από μεγάλη ταλαιπωρία καταφέρουν να φτάσουν στη δουλειά τους και να ανταποκριθούν με συνέπεια στα καθήκοντά τους, θα αρχίσουν να σκέφτονται τον αυτόχειρα. Ποιος μπορεί να ήταν αυτός ο άνθρωπος; Πόσων ετών ήταν; Άφησε πίσω του οικογένεια; Ποιοι λόγοι τον οδήγησαν σ’ αυτή την πράξη; Αν μαθαίνατε αυτή την είδηση μέσα στην ασφάλεια και την άνεση του σπιτιού σας, η αντίδρασή σας θα ήταν τελείως διαφορετική. Θα αισθανόσασταν αμέσως θλίψη για έναν άνθρωπο που έφυγε πρόωρα απ’ τη ζωή. Αν όμως ο θάνατός του σας επηρεάζει, τότε είναι πολύ πιθανό να σκεφτείτε πρώτα τις συνέπειες που έχει ο θάνατός του στη ζωή σας και μετά τον ίδιο τον θάνατο. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, συμβαίνει πολύ συχνά και οφείλεται στο ένστικτο αυτοσυντήρησης. Όσο και να νοιαζόμαστε για τους άλλους, μας απασχολούν περισσότερο τα δικά μας προβλήματα.

 

Έχουν περάσει λοιπόν μερικές ώρες απ’ το τραγικό γεγονός. Η ταλαιπωρία που περάσατε ανήκει πια στο παρελθόν. Όλα πήγαν καλά. Αρχίζετε να αισθάνεστε τύψεις που αδιαφορήσατε για τον θάνατο ενός ανθρώπου και σκεφτήκατε εγωιστικά. Για να δικαιολογηθείτε σκέφτεστε ότι ήταν δική του επιλογή να πεθάνει και ότι με τον θάνατό του ταλαιπώρησε τόσο κόσμο. Όσο κι αν είναι αλήθεια δεν αλλάζει το γεγονός ότι χάθηκε μια ανθρώπινη ζωή, που είναι η υπέρτατη αξία. Συνειδητοποιείτε με φρίκη ότι είπατε σε τόσους ανθρώπους ότι καθυστερήσατε λόγω μιας αυτοκτονίας και όλοι αντέδρασαν εντελώς ψυχρά. Σαν η αιτία που σας καθυστέρησε να ήταν μια διακοπή ρεύματος ή ένα τεχνικό πρόβλημα. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να ρωτήσει για τον νεκρό και το τραγικό του τέλος. Δυστυχώς όλα τα παραπάνω δεν είναι μια απλή υπόθεση, αλλά κάτι που έζησα πριν λίγες μέρες. Οι άνθρωποι που αυτοκτονούν σε δημόσιους χώρους, δεν θέλουν ο θάνατός τους να περάσει απαρατήρητος. Έχοντας απογοητευτεί απ’ τη ζωή και μη μπορώντας να βρουν πουθενά βοήθεια, προσπαθούν να δηλώσουν την παρουσία τους με αυτόν τον τραγικό τρόπο. Θέλουν να τραβήξουν την προσοχή των συνανθρώπων τους, έστω και με τον θάνατό τους. Δυστυχώς δεν τα καταφέρνουν.  

Facebook Comments

Ο Νίκος Σουβατζής γεννήθηκε στο Βερολίνο το 1977. Είναι απόφοιτος του τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εργαστεί ως συντάκτης σε έντυπα και διαδικτυακά μέσα. Ασχολείται με την πεζογραφία και την ποίηση. Έχει εκδώσει μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο Αναχώρηση, μια ποιητική συλλογή με τίτλο Χειμερινή ισημερία και μια νουβέλα με τίτλο Μετά από χιλιάδες φεγγάρια.

  •  
    4
    Shares
  • 4
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •