Το λευκό έχει έναν πολύ ισχυρό συμβολισμό. Συμβολίζει το φως, την αγνότητα, την καθαρότητα. Κάτι που είναι λευκό θεωρείται άσπιλο και αμόλυντο. Οι καλές μέρες χαρακτηρίζονται άσπρες απ’ τη λαϊκή σοφία. Λευκές νύχτες χαρακτηρίζουμε τις νύχτες που κυριαρχεί το φως και πολλές φορές η ζωή συνεχίζεται σαν να ήταν μέρα. Αυτό που με μια πρώτη, επιφανειακή ματιά μοιάζει μαγικό, μπορεί να είναι βασανιστικό. Οι λευκές, οι άγρυπνες δηλαδή νύχτες, ταλαιπωρούν πολλούς ανθρώπους. Μετά από μια κουραστική μέρα επιστρέφουν στο σπίτι τους. Κατά τα μεσάνυχτα ξαπλώνουν στο κρεβάτι. Παρά την κούραση όμως ο ύπνος δεν λέει να έρθει. Η υπερένταση, το άγχος, οι υποχρεώσεις, τα προβλήματα δεν τους αφήνουν να κοιμηθούν. Άλλοι ανοίγουν το ραδιόφωνο, άλλοι την τηλεόραση και κάποιοι άλλοι καταφεύγουν στο διάβασμα. Άλλοι πάλι μπορεί να πιουν ένα ποτό ή κάποιο αφέψημα. Το γεγονός ότι η αυριανή ημέρα είναι γεμάτη υποχρεώσεις και πρέπει να ξυπνήσουν νωρίς, τους αγχώνει ακόμα περισσότερο. Κάποια στιγμή μπορεί να το πάρουν απόφαση ότι δεν πρόκειται να κοιμηθούν και την επόμενη μέρα προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους πίνοντας τον ένα καφέ μετά τον άλλο. Άλλες φορές πάλι μπορεί να τους πάρει ο ύπνος λίγο πριν ξημερώσει. Είναι ένας ύπνος ανήσυχος, γεμάτος εφιάλτες που διακόπτεται απότομα απ’ τον βάρβαρο ήχο του ξυπνητηριού.

 

Κάτι που θυμίζει τις λευκές νύχτες είναι η λευκή σελίδα. Είναι ο εφιάλτης κάθε συντάκτη και κάθε συγγραφέα. Έρχεται μια μέρα που πρέπει να παραδώσει κάποιο κείμενο και δεν έχει γράψει τίποτα. Το να γράψει το κείμενό του είναι υπόθεση λίγων ωρών και έχει αρκετό χρόνο διαθέσιμο. Φαινομενικά λοιπόν δεν είναι κάτι δύσκολο. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν έχει ιδέα τι θα γράψει. Η έμπνευσή του τον έχει εγκαταλείψει τη στιγμή που τη χρειάζεται. Σπάει το κεφάλι του για να βρει μια ενδιαφέρουσα ιδέα, χωρίς αποτέλεσμα. Κάθεται με τις ώρες μπροστά στον υπολογιστή και κοιτάζει μια τη λευκή σελίδα στην οθόνη, μια το ταβάνι. Αναβοσβήνει τσιγάρα και πίνει απανωτούς καφέδες. Όταν επιτέλους βρίσκει ένα ενδιαφέρον θέμα, γράφει χωρίς ανάσα. Όταν τελειώσει αισθάνεται σαν τον ξενύχτη, που μετά από μια ατέλειωτη νύχτα, κλείνει τα μάτια του με την ανατολή του ήλιου. Έχω ζήσει πολλές λευκές νύχτες και έχω βρεθεί πολλές φορές μπροστά σε λευκή σελίδα. Κάθε φορά εύχομαι να είναι η τελευταία.    

Facebook Comments

About the author

Author profile

Ο Νίκος Σουβατζής γεννήθηκε στο Βερολίνο το 1977. Είναι απόφοιτος του τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εργαστεί ως συντάκτης σε έντυπα και διαδικτυακά μέσα. Ασχολείται με την πεζογραφία και την ποίηση. Έχει εκδώσει μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο Αναχώρηση, μια ποιητική συλλογή με τίτλο Χειμερινή ισημερία και μια νουβέλα με τίτλο Μετά από χιλιάδες φεγγάρια.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.