Κάπου σε έναν τοίχο, γραμμένη με κόκκινα γράμματα είδα αυτή τη φράση και μου τράβηξε την προσοχή. Το Δεν μάλιστα ήταν υπογραμμισμένο με μαύρο χρώμα και κεφαλαίο δέλτα, γεγονός που προφανώς μαρτυρούσε την συναισθηματική φόρτιση του ατόμου που το έγραψε. Αγανάκτηση, λίγο παράπονο και μια πικρία για το ανεκπλήρωτο. Αυτό το όνειρο που απαιτούσε μάλλον δύο για να γίνει πραγματικότητα και ο ένας έκανε πίσω.

Πόσες φορές έχεις ακούσει και εσύ αυτή την φράση, θυμάσαι; “Θέλω,αλλά δεν μπορώ.” Πόσες φορές την χρησιμοποίησες και εσύ ο ίδιος για να αποφύγεις μια κατάσταση,να γλιτώσεις έναν κόπο ή τα δύσκολα; Και δεν είναι κακό, μην νιώθεις τύψεις εσύ,εγώ απλά πιάνω την άλλη πλευρά αυτή την φορά. Εκείνου που είχε το θάρρος και την θέληση να μπορέσει. Σαν στρατιώτης έτοιμος, με φορεμένη την πανοπλία και στα χέρια το σπαθί και την ασπίδα, που τελευταία στιγμήτου ακυρώνουν την μάχη, τουστερούν τον λόγο να πολεμήσει. Νομίζω η απογοήτευση δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερη μορφή από τον στρατιώτη με σκυμμένο το κεφάλι.

“Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω” σκέφτηκε προφανώς ο αγανακτισμένος και είναι όντως μερικές περιπτώσεις που αληθεύει αυτό.Ένα εμπόδιο που δεν ξεπεράστηκε, μια απόσταση που δεν διανύθηκε, ένα κενό που δεν συμπληρώθηκε και νά η θέληση που δεν βρέθηκε. Του κούνησε το μαντήλι.

Πολύ με προβλημάτισε αυτή η φράση, όχι πως είναι κάτι πολύ ψαγμένο ή κάτι που εμπεριέχει ένα πολύ βαθύτερο νόημα αλλά γιατί δεν θα μάθω ποτέ τι ακριβώς υπονοούσε,για ποιά περίπτωση συγκεκριμένα γράφτηκε. Αν μπορούσα να σε γνωρίσω εσένα που το έγραψες θα ήταν το πρώτο αυτό που θα σε ρωτούσα, τί σε πλήγωσε τόσο πολύ; Να ξέρεις όμως πως παρόλο που πίανω την δική σου πλευρά να σκεφτώ, σίγουρα και η άλλη, εκείνη που παραιτήθηκε, είχε τους λόγους της. Κανείς δεν τα παρατάει χωρίς λόγο, έστω κι αν αυτόν τον λόγο δεν τον δέχεσαι.

Τέλος, θα ήθελα να σου δώσω και μια συμβουλή, βασικά ούτε καν συμβουλή έναν στίχο θα δανειστώ που εξηγεί απλά τα πράγματα. “Κάποιες μέρες, η αγάπη απλά στρίβει το δρόμο, κοιτάει λίγο πίσω, σηκώνει τον ώμο και χάνεται ενώ εσύ ρωτάς το κενό.” Τόσο απλό.

Facebook Comments

About the author

Με το σμίξιμο της Αθήνας,την Επτανήσων και της Μικράς Ασίας και το μπέρδεμα όλων αυτών των διαφορετικών κουλτούρων στο κεφάλι,προέκυψα εγώ.Αγχώδης εκ φύσεως,ονειροπόλα εκ πεποιθήσεως και καθηγήτρια αγγλικών εν ενεργεία γράφω για να τα βγάζω από μέσα μου και για να βάζω τις σκέψεις μου σε μια τάξη.Αγαπώ το καθαρό βλέμμα των παιδιών,τα αστέρια και να μην αφήνω τίποτα να πέσει κάτω.Αν σε πετύχω να αδικείς κάποιον,το μόνο σίγουρο είναι πως θα με βρείς μπροστά σου...τουλάχιστον μέσα στο μυαλό μου.Α!και λατρεύω τη σοκολάτα.Σε οποιαδήποτε μορφή