Ξυπνάς από έναν φρικτό θόρυβο, σαν να γκρεμίζουν την πολυκατοικία. Ο θόρυβος προέρχεται απ’ το κάτω διαμέρισμα, που εδώ κι ένα μήνα κάνουν ανακαίνιση και δεν λένε να τελειώσουν. Σηκώνεσαι μες στα νεύρα και πας στην κουζίνα να φτιάξεις καφέ. Ανοίγοντας το ντουλάπι διαπιστώνεις ότι ο καφές έχει τελειώσει. Προσπαθείς να ανοίξεις τον υπολογιστή για να διαβάσεις τα email σου. Δεν ανοίγει με τίποτα. Αφού προσπαθείς μάταια επί πολλή ώρα να τον κάνεις να λειτουργήσει, αποφασίζεις να μπεις στο internet απ’ το κινητό. Όταν μπαίνεις στο email σου σού ζητάει κωδικό, αν και δεν έκανες αποσύνδεση την τελευταία φορά που μπήκες. Σπας το κεφάλι σου να θυμηθείς τον κωδικό, ώσπου επιτέλους τον θυμάσαι. Ή έτσι νομίζεις. Τελικά ο κωδικός που θυμήθηκες είναι λάθος. Τότε σου έρχεται μια αναλαμπή. Έχεις γράψει τον κωδικό σε ένα σημειωματάριο. Ψάχνεις όλο το σπίτι αλλά δεν το βρίσκεις πουθενά. Με τα πολλά καταφέρνεις να επανακτήσεις τον κωδικό, αλλά εκείνη την ώρα κόβεται το internet.

 Ανοίγεις το παράθυρο και διαπιστώνεις ότι βρέχει. Το χειρότερο είναι ότι η ομπρέλα σου έχει χαλάσει και δεν έχεις προνοήσει να αγοράσεις καινούργια, αφού πριν λίγες μέρες ήταν ακόμα καλοκαίρι. Και πρέπει να πας οπωσδήποτε στην τράπεζα, γιατί ο λογαριασμός που πρέπει να πληρώσεις, λήγει σήμερα. Βγαίνεις στον διάδρομο και διαπιστώνεις ότι το ασανσέρ έχει χαλάσει. Κατεβαίνεις απ’ τις σκάλες. Ανοίγεις το γραμματοκιβώτιο και βλέπεις δυο καινούργιους λογαριασμούς. Φτάνεις στην τράπεζα. Είναι γεμάτη κόσμο. Περιμένεις στην ουρά για να πληρώσεις τον λογαριασμό στο μηχάνημα. Μετά από λίγο όμως το μηχάνημα χαλάει και πρέπει να πάρεις νούμερο για κάποιο ταμείο. Τι ατυχία και η σημερινή; Σαν να σε έχουν καταραστεί. Τελικά, μετά από μια ώρα και ένα τέταρτο έχεις ξεμπερδέψει. Η βροχή έχει δυναμώσει. Παίρνεις καφέ απ’ το διπλανό μαγαζί. Με μια αδέξια κίνηση τον ρίχνεις κάτω. Αποφασίζεις να αγνοήσεις τη βροχή και να γυρίσεις στο σπίτι. Στο κάτω κάτω δεν είσαι από ζάχαρη. Περιμένεις στο φανάρι για να περάσεις απέναντι. Ανάβει πράσινο για τους πεζούς. Κατεβαίνεις στον δρόμο. Τότε ένας ασυνείδητος οδηγός περνάει με μεγάλη ταχύτητα από μπροστά σου. Πανικοβάλλεσαι στην ιδέα του τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν είχες κάνει μισό βήμα ακόμα. Χαίρεσαι που δεν το έκανες. Καμιά φορά τη ζωή απ’ τον θάνατο τη χωρίζουν λίγα εκατοστά ή λίγα δευτερόλεπτα. Επαναπροσδιορίζεις μέσα σου τις έννοιες της τύχης και της ατυχίας

Facebook Comments

About the author

Author profile

Ο Νίκος Σουβατζής γεννήθηκε στο Βερολίνο το 1977. Είναι απόφοιτος του τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εργαστεί ως συντάκτης σε έντυπα και διαδικτυακά μέσα. Ασχολείται με την πεζογραφία και την ποίηση. Έχει εκδώσει μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο Αναχώρηση, μια ποιητική συλλογή με τίτλο Χειμερινή ισημερία και μια νουβέλα με τίτλο Μετά από χιλιάδες φεγγάρια.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.