Παράδειγμα προς Αποφυγή της Ιωάννας Καραγεώργη

Νυχτερινή Επί Σκέψης
Στείλε μπιλιετάκι
  • 56
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    56
    Shares

Πριν λίγες μέρες έκανα μια βόλτα σε ένα πολυκατάστημα παιχνιδιών και ειδών σπιτιού. Ήθελα να πάρω μερικά πράγματα αλλά κυρίως ήθελα να χαζέψω τα παιχνίδια και τα χριστουγεννιάτικα προϊόντα που ήδη υπάρχουν στα ράφια του και να χαθώ λίγο στις σκέψεις μου, να αδειάσω το κεφάλι μου. Καθώς διασχίζω έναν απ´τους πολλούς διαδρόμους του μαγαζιού, μια άγρια γυναικεία φωνή με ξαφνίαζει δυσάρεστα “Μην περπατάς έτσι σου είπα!Προχώρα από εδώ!! χίλιες φορές σου έχω πεί να μην μπαίνεις μπροστά απ´το καρότσι! ΒΛΑΚΑ Ε ΒΛΑΚΑ!”  

Γυρίζω να κοιτάξω, όπως και πολλοί άλλοι, και βλέπω μια φανερά εξαγριωμένη μητέρα με μια κακιασμένη έκφραση στο πρόσωπό της και δίπλα της ένα αγόρι οχτώ-εννιά χρόνων. Τσαντίζομαι αλλά το αφήνω να περάσει και επιστρέφω στο βάδισμά μου. Παρόλα αυτά, η μητέρα με το παιδί έχουν πλησιάσει πιο κοντά μου αυτήν τη φορά και η πρώτη δεν έχει σκοπό να ηρεμήσει “Έτσι και σε ξαναδώ μπροστά απ´το καρότσι θα σε κλοτσήσω τόσο δυνατά που θα φτάσεις στην άλλη άκρη!” του δίνει μια μικρή προειδοποιητική σπρωξιά με το καρότσι και ΦΛΑΠ! Του σκάει ένα χαστούκι.Και συνεχίζει να τραβολογάει το παιδί από την μπλούζα του. Ενώ έχω εξαγριωθεί πλέον εγώ με αυτά που εξελίσσονται πίσω μου, ακούω το παιδί να της απαντά- σχεδόν ψιθυριστά και με κατεβασμένο το κεφάλι του- στην ερώτηση “γιατί απομακρύνεσαι τώρα;” με την εξής απάντηση “Γιατί φοβήθηκα..”

Όταν ένα παιδί δέχεται τέτοιου είδους επίθεση σε δημόσιο χώρο νιώθει απίστευτη ντροπή και θλίψη. Νιώθει πως ρεζιλεύεται, πως ο κόσμος που τον βλέπει γελάει μαζί του και χάνει την εμπιστοστύνη του στον γονιό του, γεμίζει ανασφάλεια πως ανα πάσα στιγμή μπορεί να κάνει κάτι λάθος και αυτό να το οδηγήσει στο να τιμωρηθεί ξανά με τον ίδιο τρόπο. Φοβάται. Αγχώνεται. Θέλει να γυρίσει στο σπίτι και να κρυφτεί απ´το περιβάλλον μέσα στο οποίο ντροπιάστηκε. Σκύβει λοιπόν το κεφάλι, η διάθεσή του έχει φυσικά χαλάσει και προσπαθεί απλώς να αποφύγει άλλη μια επίθεση που θα τραβήξει τα βλέμματα των άλλων ανθρώπων πάνω του. Για εκείνο η βόλτα έχει λάβει τέλος. Αυτό που βιώνει εκείνη την στιγμή μόνο βόλτα δεν θεωρείται. Η βόλτα είναι κάτι θετικό, όμορφο, κάτι που μια οικογένεια απολαμβάνει, δεν είναι αγγαρεία.

Είναι κατανοητό, το γνωρίζουμε όλοι πως η εποχή στην οποία ζούμε έχει δυσκολίες. Οι γονείς πασχίζουν, αγχώνονται, τσαντίζονται, φωνάζουν και ξεσπούν. Ένα τέτοιο ξέσπασμα όμως ξεπερνά τα όρια και δεν δικαιολογείται. Όταν χτυπώ το παιδί μου για να ελαφρύνω το βάρος μου, όταν το βρίζω και το μειώνω ώστε να ανέβω εγώ ψυχολογικά εφαρμόζοντας ίσως μια συμπεριφορά που δέχτηκα από κάποιον άλλον-πιθανώς ισχυρότερο από ότι εγώ-σε εκείνο που είναι ξεκάθαρα πιο αδύναμο από εμένα, είτε το καταλαβαίνω είτε όχι γίνομαι κακοποιητικός. Το παιδί θα συγχωρέσει σιωπηλά, είναι σίγουρο. Είμαι η μητέρα του/ο πατέρας του, δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς. Εγώ όμως είμαι εντάξει με τον εαυτό μου μετά από αυτό;Ακόμη και αν απαντώ εγωιστικά “ναι,του άξιζε ένα μάθημα” για να πιστέψω πως είχα δίκιο μια είναι η αλήθεια. Δεν είχα.

Ένα παιδί που κακοποιείται, βγαίνει φοβισμένο στον έξω κόσμο. Μεγαλώνει με χαμηλή αυτοπεποίθηση και δεν μπορεί να αναπτύξει κοινωνικές σχέσεις εύκολα κατά πάσα πιθανότητα. Ντρέπεται για τον εαυτό του και δεν τον αποδέχεται και αυτό το εκπέμπει στους γύρω του ακόμα και με την στάση του σώματός του. Θέλω να πώ πως αν ένας γονέας είναι κακοποιητικός και έχει την αφελή εντύπωση πως οι άλλοι γονείς ή ο περίγυρος του δεν τον παίρνουν χαμπάρι κάνει λάθος και το να κοκορεύομαι για το πόσο υπάκουο και ήσυχο είναι το παιδί μου ενώ δεν του εχω μάθει πως να συμπεριφέρεται αλλά το έχω αναγκάσει με τον φόβο της βίαιης τιμωρίας επιλέγοντας την εύκολη λύση,μόνο σωστό γονέα δεν με κάνει. Αν την ώρα που χτυπώ το παιδί μου δεν πονάω και εγώ ο ίδιος, κάτι συμβαίνει με εμένα.

Το να τιμωρηθεί ένα παιδί για μια λανθασμένη ενέργεια δεν είναι κάτι παράλογο,αντιθέτως είναι αναγκαίο για να καταλάβει τα όρια καθώς και τι επιτρέπεται να κάνει και τι όχι. Σίγουρα όμως υπάρχουν πολλοί διδακτικοί τρόποι τιμωρίας ώστε να αποφευχθεί η σωματική και ψυχολογική βία. Και δεδομένου ότι κανένας δεν γεννιέται μαθημένος γονιός και είναι λογικό να γίνονται και λάθη, υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό που πρέπει να θυμόμαστε. Μια αγκαλιά και ένα συγγνώμη,ένα φιλί στο παιδί και μια υπόσχεση πως την επόμενη φορά θα προσπαθήσουμε να αντιμετωπίσουμε πιο ψύχραιμα την κατάσταση είναι το καλύτερο φάρμακο για εκείνο αλλά και για εμάς τους ίδιους.

Facebook Comments
  •  
    56
    Shares
  • 56
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •