Παιδιά της Κατοχής και της Προσφυγιάς του Ζήση Γ.Μπρουκάκη

Ιστοριοτρόπως

                                         "........για να πάρουμε ζωοτροφή και λίγο κρέας που τόσο είχαμε στερηθεί και ήταν δυσέρευτο. Είχε φίλους και πατριώτες του Θρακιώτες στο χωριό. Αυτή τη φορά κινδυνέψαμε από Έλληνες. Από ένα Βούλγαρο γραμμένο γείτονα στο Καρά Ορμάν που προσφέρθηκε να μας συνοδεύσει, αλλά στην συνέχεια μας εγκατέλειψε, όταν έφτασε στο χωριό που ήθελε. Και επίσης από ένα άγνωστο χωρικό, προφανώς φίλο των Βουλγάρων. Περνούσαμε έξω από ένα χωρικό σπίτι και μύρισε ο πατέρας μου φρεσκοψημένο ψωμί στο φούρνο που διέκρινε στην άκρη της αυλής.

-Πάω να ζητήσω μια φέτα ψωμί  για να φας, μου λέει. Σταμάτησε το κάρο και μπαίνει στην αυλή. Μετά από λίγο βγαίνει βιαστικός και πανικόβλητος και φωνάζει σκαρφαλώνοντας στο κάρο:

-Χτύπα το άλογο να φύγουμε γρήγορα.

Φύγαμε άρον-άρον και ο πατέρας μου κοιτούσε συνεχώς και φοβισμένος πίσω. Αφού απομακρυνθήκαμε αρκετά, μου εξήγησε τι συνέβη. Ο ιδιοκτήτης του χωρικού σπιτιού τα έπινε στο κατώγι με έναν Βούλγαρο χωροφύλακα, ο οποίος του ζήτησε ταυτότητα και άδεια, την οποία φυσικά δεν είχε ο πατέρας μου.

Με ετοιμότητα του απαντά ότι έχει τα χαρτιά του έξω στο κάρο και πάει να τα φέρει... Έτσι βγήκε πανικόβλητος και φύγαμε όσο γρήγορα μπορούσαμε. Ο πατέρας μου είδε ότι ο Βούλγαρος ήταν μεθυσμένος και θα αργούσε να αντιληφθεί το ψέμα. Πραγματικά, όταν ο Βούλγαρος κατάλαβε ότι αργούσε να επιστρέψει με τα χαρτιά ο πατέρας μου και βγήκε στο δρόμο, είδε το κάρο μακριά και άρχισε να μας πυροβολεί με το όπλο του. Ήμασταν ευτυχώς πολύ μακριά .......''

 

 

ΖΗΣΗΣ Γ.ΜΠΡΟΥΚΑΚΗΣ

ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ

ΑΝΕΞΗΤΙΛΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΒΑΛΑΣ

ΚΑΒΑΛΑ 2012