Το ποίημα της ημέρας – Γ. Ρίτσος “Καπνισμένο τσουκάλι”

Μας φώτισες
Στείλε μπιλιετάκι
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

απόσπασμα

Και να, αδελφέ μου, που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα – ήσυχα κι απλά.

Καταλαβαινόμαστε τώρα – δε χρειάζονται περισσότερα.

Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί

θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουν το ίδιο βάρος σ’ όλες τις καρδιές,

σ’όλα τα χείλη

έτσι να λέμε πιά τα σύκα: σύκα, και τη σκάφη: σκάφη,

κ’ έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε:

“τέτοια ποιήματα σου φτιάχνουμε εκατό την ώρα”. Αυτό θέλουμε και μεις.

 

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, απ’ τον κόσμο

εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.

 

Λοιπόν δεν είναι ανάγκη να φωνάξω για να με πιστέψουν,

να πω: “όποιος φωνάζει έχει το δίκιο”.

Εμείς το δίκιο τοχουμε μαζί μας και ξέρουμε

κι όσο σιγά κι αν σου μιλήσω, ξέρω πως θα με πιστέψεις –

συνηθίσαμε στη σιγανή κουβέντα στα κρατητήρια, στις συνεδριάσεις, στην συνωμοτική δουλειά

της κατοχής

 

συνηθίσαμε στα σταράτα λόγια πάνου απ’ το φόβο και πάνου απ’ τον πόνο

ημέρα, ώρα, σύνθημα στις τρομερές, μουγγές γωνιές τις νύχτας

στις διασταυρώσεις του χρόνου που μια στιγμή τις φώτιζε ο προβολέας του μέλλοντος –

βιαστικά λόγια, μια μικρή περίληψη της ζωής, τα κύρια σημεία μονάχα

γραμμένα στο κουτί των τσιγάρων, ή σ’ ένα τόσο δα χαρτί κρυμμένο στο παπούτσι,

ή στο στρίφωμα του σακκακιού μας,

ένα μικρό χαρτί σαν ένα μεγάλο γεφύρι

πάνου απ’ το θάνατο.

 

Α! Βέβαια, ‘ολα τούτα θα πουν δεν είναι τίποτα.

Όμως εσύ, αδελφέ μου, ξέρεις πως από τούτα τ’ απλά λόγια

από του΄τες τις απλές πράξεις, από τούτα τα απλά τραογύδια μεγαλώνει

το μπόϊ της ζωής, μεγαλώνει ο κόσμος,

μεγαλώνουμε.

 

 

Facebook Comments
Χρυσάνθη Καραδεμιρτζόγλου

Γεννημένη στο μικρό Μόντε Κάρλο της Ελλάδος (Καβάλα). Πιστεύω και μη, ότι έρχεται στο δρόμο μου το εξετάζω λεπτομερώς. Σκορπιός με ωροσκόπο Υδροχόο (άσχετο αλλά συγκεκριμένο) δεν πιστεύω στην τύχη.