Το ποίημα του Σαββάτου | Χρήστος Δασκαλάκης «Σωπαίνω όταν…»

Μας φώτισες

Σωπαίνω. Όταν μου λες πως σε φοβίζει η βροχή 

οι νύχτες δίχως το φεγγάρι 

της μοναξιάς το δάκρυ στο λευκό το μαξιλάρι 

δεν σου μιλώ… 

Σωπαίνω. Όταν σε βλέπω με το πρόσωπο σκυφτό 

σβησμένο το χαμόγελο απ’ τα χείλη 

χωρίς μια λέξη της χαράς, στη σκόνη πεταμένο δαχτυλίδι 

δεν σου μιλώ… 

Σωπαίνω. Όταν μου λες πως σε πληγώνει η ζωή 

κανένας πως δεν νοιάζεται για σένα 

 διαβάτης στο σκοτάδι, στα χαμένα 

δεν σου μιλώ… 

Σωπαίνω. Όταν μου λες πως δεν σε αγάπησε κανείς 

απαρηγόρητο γιατί που σιγοσβήνει 

πως δεν σε ρώτησε κανείς τι θ’ απογίνεις 

δεν σου μιλώ… 

Σωπαίνω. Ίσως δεν βλέπεις πως δακρύζω στα κρυφά 

ότι ματώνω όταν λες πως σε πληγώνουν 

όταν πονάς όλες οι σκέψεις μου παγώνουν.  

Τι να σου πω. 

Ίσως δεν βλέπεις πως για σένα είμαι εδώ 

δεν με κοιτάς και κάθε μέρα με πληγώνεις 

και η σιωπή σου με πονά και με λυτρώνει. 

Σωπαίνω. Αν θα μιλήσω θα σου πω  το «σ’ αγαπώ» 

και με φοβίζει ότι δεν θα με πιστέψεις. 

Τι να σου πω. 

Είμαι στο πλάι σου κι απόψε, μα σωπαίνω…