Σαββατογεννημένη – Μαλβίνα Κάραλη (αποσπάσματα)

Μας φώτισες
Στείλε μπιλιετάκι
  • 13
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    13
    Shares

ΠΛΑΓΙΟΜΕΤΩΠΙΚΗ


"Υπάρχει μια πάθηση που λέγεται στατικός έλεγχος. Στη Φυσική ορίζεται ως "εκτροπή σώματος που πέφτει ελεύθερο". Στον έρωτα, το λένε Εξομολόγηση. Υπάρχουν ερωτευμένοι που δεν γνώρισαν ποτέ τον ίλιγγο και τις σκοτοδίνες. Είναι αυτοί που χτυπήθηκαν πάνω στους έρωτές τους, σύμφωνα με το φυσικό νόμο της Πλάγιας Κρούσης. Αυτοί που, αν ποτέ επιχειρούσαν την Κάθετη Πτώση, θα χάνονταν στο βυθό. Ή θα ντρέπονταν που τους πήραν είδηση και μετά την αποκάλυψη θα έφευγαν. Γιατί οι άρρωστοι ερωτευμένοι, οι εκ γενετής απαρηγόρητοι, πιστεύουν πως όποιος αγαπάει ξέρει και να κρύβεται από τον παραλήπτη της αγάπης του.


Χιλιάδες εφευρήματα προκειμένου να κρυφτείς. Όπως το να ισχυρίζεσαι πως ονομάζοντας τον έρωτά σου, τον σχηματοποιείς, τον μεταμορφώνεις σε κάτι προβλέψιμο και αντιποιητικό… Πως κανείς δεν πρέπει να μάθει πόσο τον αγαπάς, γιατί μπορεί να σε τσακίσει ή να σε υποπτευτεί ή και να σου καταλογίσει πως θες να μετατρέψεις την ασάφεια σε δήλωση.


Έβρισκες οπλοστάσια, κουκλίτσα μου. "Οι έρωτές μας" έλεγες στα ψέματα, πίστεψέ με, "δεν πρέπει να πάσχουν υπό υπερβολική σιγουριά, αλλά από ευθραυστότητα"… Ισχυριζόσουν ακόμα πως τους έρωτές μας πρέπει να τους ζούμε στο σκοτάδι (αλλά τότε, πως θα μπορούσες να τον επιδεικνύεις και να επαίρεσαι;)
Όλα σου τα χρόνια, πλάγιες κρούσεις ανθρώπου που ντρέπεται τον έρωτα. Που τον φοβάσαι όσο η Κυβερνητική, γι’ αυτό και δίνει τον ορισμό: "Έρωτας: καταστροφή, απορρύθμιση ενός συστήματος από ένα άλλο".


…Όλο λόγια και πόσο με βλάπτεις, έρωτά μου, αφού από όταν σε ερωτεύτηκα, πηγαινοέρχομαι από την αναμονή στην απώλεια της δύναμής μου…
…Εξακολουθείς να τρέμεις μια ερωτική ομολογία – Κάθετη Πτώση. Φοβάσαι τον ίλιγγο. Μα τώρα, πιο πολύ από όλα φοβάσαι ένα αίσθημα αφημένο στη σιωπή…
…Αν δεν αντέχεις να το πεις και να μείνεις, σκέφτομαι τελευταία, μπορείς τουλάχιστον να το πεις και -όχι να φύγεις- να χαθείς… Ο άλλος πάντα ξέρει δραματουργικά από παρόμοιους ήρωες, θα καταλάβει. Πως αυτό που ζητάς, όταν χάνεσαι -και όχι όταν φεύγεις- είναι πάντα η εγκατάσταση…
…Δεν τα βγάζεις πέρα, κουκλίτσα μου. Παράτα τα. Αφού η Λογική τα ερωτικά και ντροπιασμένα δεν τα καταδέχεται. Δύο ειδών ζωές μπορείς να ζήσεις, και η μία, αυτή με τις αγάπες τις μετωπικές, είναι πιο κρύα κι απο το θάνατο. Πάνω από το νεκροκρέβατό σου θα ολολύζουν συντετριμμένοι φίλοι και θα ρωτάει ο ένας τον άλλο: "Μα πως το έπαθε; Από τι ερωτεύτηκε; Πέρυσι ακόμα ήταν καλά"…


ΤΑ ΧΡΥΣΑΦΕΝΙΑ ΛΕΠΙΑ ΤΟΥ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΥ


"…Για τι θες να μιλήσουμε; Για τσάντες ή για άντρες; Μην απαντάς: Άντρες. Εσένα τι συνειρμό σού κάνει το λήμμα άντρας; Συγκεντρώνομαι. Άντρας είναι ένας, όταν είναι άντρας μου, λέω. Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει.
-Υπάρχουν εν τούτοις κι άλλα, μικρά και ανάξια, δευτερεύοντα χαρακτηριστικά που ορίζουν τον άντρα, με ειρωνεύτηκε (νομίζω) η γυναίκα.
-Αυτά δεν με αφορούν, αλλά αν θες…


Κατ’ αρχήν ο άντρας καπνίζει και πίνει. Το έλεγε η γιαγιά μου, ήταν αλάνθαστη η γριά. Ύστερα δεν τον πιάνουν κότσο εκεί που πιάνουν εσένα. Σου  λέει: "Άσε θα πάω εγώ να τους μιλήσω". Ακόμα και αν είναι ενάμιση μέτρο άντρας, πρέπει να σου δημιουργεί τη βεβαιότητα πως μπορεί και να τους δείρει στην εφορία.


…Ο άντρας πρέπει να έχει αντίληψη του κόσμου για να συνεχίζεις εσύ να ζεις ξέγνοιαστα. Αυτή είναι, ίσως, η πιο φεμινιστική αρχή. Κάθεσαι στο μπουντουάρ και κάνεις νύχι. Που εκείνη την ώρα τίποτε δεν θέλεις να σε διασπάσει. Ο σωστός άντρας έρχεται με τα χαρτιά από την τράπεζα και σου λέει: "Εδώ υπόγραψε. (Γιατί ξέρει και σωστά ελληνικά, δεν τον πήραμε τυχαία). Εδώ, παιδί μου, σου λέω, πάνω από τη γραμμούλα…" Εκείνη την ώρα -καταλαβαίνεις, δεν καταλαβαίνεις- σαν να σου δίνει ένα υποχθόνιο σήμα, ώστε να αρχίσεις να κάνεις γυναικεία: "πού να υπογράψω άντρα; Εδώ; Κάτσε να στεγνώσει πρώτο το νύχι, μην κάνω μουντζαλιά και δεν το παίρνουνε".


Τότε ο σωστός άντρας θα πει: "Άσε καλύτερα. Υπογράφω εγώ. Και θα γίνει πλαστογράφος… Το κάνει για να μην χαλάσεις το πεντικιούρ; Επειδή σε περνάει για τελείως ηλίθια; Επειδή αταβιστικά κάτι τον σπρώχνει;
Το συμπέρασμα είναι ένα: αυτή η κατάσταση σε βολεύει, γυναίκα. Άρα ο άντρας είναι ο σωστός. Βεβαίως, για να μη σε ξεγελάω, όλα αυτά τα πρακτικά μπορώ, αν ασκηθώ, να τα κάνω και μόνη μου. Αλλά είναι αυτή η άχαρη διανομή, η διανομή που ονειρεύτηκα; "Που προχωράς μέσα στο πλήθος, χλομή, γκρίζα γυναίκα, που κανείς δεν σε φροντίζει;" Σαίξπηρ, κουκλάκι μου…
…"Πήγαινε πιες νερό, δεν ήπιες όλη μέρα". Και μέσα σε αυτή την ατάκα συνόψισα τα πάντα… Διόλου πια με ενδιέφερε αν θα μου φέρει ποτέ λουλούδια και τσάντα από κροκόδειλο, το ίδιο κάνει. Μόνο εκείνο το "δεν ήπιες νερό όλη μέρα". Ήρθε και ακούμπησε πάνω στην άλλη του κουβέντα: "Σήμερα πρέπει να σε βγάλω στον ήλιο" – καταλήγω:
Αυτά είναι τα μόνα αληθινά δώρα και άντρας είναι αυτός που δεν σ’ αφήνει να ξεραθείς… Να μαραθείς, είπα. Να ξεραθείς
-είπε αυτή- και έχει διαφορά. Που ένα ποτήρι με νερό φτάνει για να την κάνει.


…"Άντρας είναι αυτός που σου διασφαλίζει μια τέτοια γυναικεία, προστατευμένη ζωή, ώστε αν χρειαστεί, να την αφηγηθείς στη μάνα σου, να μην ντραπείς, να μη σε λυπηθεί, να μην ανησυχήσει. Ιδίως να μην μπει στη λογική να σου φέρει αυτή εκείνο το ποτήρι το νερό που λέγαμε…"


ΒΑΒΑΙ, ΚΥΡΙΑ ΚΟΥΛΑ ΜΟΥ…

"Και ποιά είν’ η γνώμη σας για τη γυναικεία λογοτεχνία;" με ρωτάει στο τηλέφωνο ο δημοσιογραφήσιος. Οσμίζομαι πως ένας ανυποψίαστος όπου να ‘ναι θα ψελλίζει ακυριολεξίες. "Ρωτάτε για τη λογοτεχνία που γράφεται από γυναίκες, φυσικά…". Γελάει. Με διαβεβαιώνει πως μόνο αυτό εννοεί… "Γιατί εγώ εννοώ τελείως άλλο, κουκλίτσα μου", του λέω. "Γυναικεία λογοτεχνία δεν είναι ένα είδος που γράφεται από γυναίκες, αλλά που απευθύνεται σε γυναίκες. Πώς, για παράδειγμα, ο Τιτανικός, είναι γυναικείο σινεμά; Το ίδιο. "Δηλαδή γυναικεία λογοτεχνία", συνέχισε ο έχων την ελαιώδη διαύγεια των βαλτολιμνών, "είναι κακή λογοτεχνία; Και αν είναι, πόσο κινδυνεύουμε;" (Θεόχαζη αδελφή, σκέφτομαι. Άκου πόσο… Τόσο… Να ένας άνθρωπος που δεν θα τον καλούσα ποτέ για φράουλες και σαμπάνια σπίτι μου. Τον καταριέμαι να τρώει πάντα πίτσα ντελίβερι. "Μην ανησυχείς ακόμα", του λέω, "αν οι γυναίκες, διαβάζοντας την Κυρία Κούλα, την Καρδιά της μάνας και τη Μητέρα του σκύλου, εξακολουθούν να βάζουν πλυντήριο και τσουκάλι στην κουζίνα τους, τότε ο κίνδυνος που προέρχεται από την εξάπλωση της γυναικείας λογοτεχνίας ελαχιστοποιείται".

…Εννοείται πως έχω διαβάσει αμέτρητες "γυναικείες λογοτεχνίες", γραμμένες από γυναίκες και ιδίως από άντρες με ψυχοσύνθεση πικραμένης κομμώτριας που ονειρεύεται να μπει σε BMW… Τελικά η ενημέρωση δεν είναι πάντα εχθρός της ευχαρίστησης. Τα βιβλία τους: η ιλαρότητα των παθών του εγώ…Δεν υπάρχει τίποτα πιο γυναικοτραβηχτικό, για παράδειγμα, από ένα συγγραφέα που επιδίδεται σε ερωτικά μνημόσυνα για την απωλεσθείσα Βούλα. (Που είχε κάτι ερεθιστικό πάνω της, αλλά κάποιοι το έλεγαν καυλωτικό). Τριακόσιες σελίδες κείμενο για να εμπεδώσω αυτό που ήδη ξέρω: πως ο βλάκας άνθρωπος, κάθε φορά που θέλει να γαμήσει, πείθει τον εαυτό του πως ερωτεύτηκε.

…Ανοίγω ένα βιβλίο στην τύχη. "Στην απουσία σου η μορφή σου διαστέλλεται, σε σημείο που να γεμίζει το σύμπαν (…). Περνάς στη ρευστή κατάσταση, η οποία χαρακτηρίζει τα φαντάσματα (…) Πεθαίνω από αυτό το βάρος όταν μου πέφτει στην καρδιά…". Άλλο απόσπασμα, από την Πανκόλ – όλο το βιβλίο έτσι πάει: "Είσαι δικιά μου, σε αγαπούσα από πάντα, δεν θα στο πω ποτέ (ήδη της το είπε). Θέλω να εκραγείς από ηδονή, να σβήσεις ικετεύοντάς με να συνεχίσω (η μαλακία του δεν της έχει ρίξει ακόμα τη λίμπιντο;), να τιναχθείς στον αέρα (κούφια η ώρα), σε εκατομμύρια έτη φωτός μακριά (θέλει και να την ξαποστείλει, βλέπω), να γίνεις σκόνη (βρε ουστ, γρουσούζη, ανάθεμα την ώρα που σου κάθισα)…" Όταν η γυναικεία λογοτεχνία δεν εξάπτει τη φαντασία των πεινασμένων μαινάδων με ιλιγγιώδη γαμήσια που σε στέλνουν εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από την Αργυρούπολη, ξοδεύει εκατό σελίδες για να σε πείσει πως το ξεσκόνισμα στο οποίο δισεβδομαδιαίως επιδίδεται η άεργη παλιοτεμπέλα ισοδυναμεί με το να σου ξεριζώνουν τα νύχια και να σου βάζουν βραστά αυγά στις μασχάλες.


 ΜΠΑ, ΤΙΠΟΤΑ


-Ποιά χωρίζει σήμερα, γυναίκα; ρώτησε η μικρή
-Μια εξαισίως ανόητη. Αρχετυπικό μοντέλο. Απ’ αυτές που, παρά να διαλύσουν το γάμο τους, προτιμούν να διαλύονται οι ίδιες. Είκοσι χρόνια παντρεμένη. Επέμενε. Ασυνεννοησία, πλήξη, ανευθυνότητα, καθολική ανυπαρξία του άλλου, απιστίες – όλα ήταν ψιλοπράγματα. Μαρτύριο της σταγόνας – αυτό το τόσο άρρηκτα συνδεδεμένο με την τρέχουσα συζυγική ζωή- αυτή και πάλι έμενε. Την έκανε σκουπίδι, του έβρισκε βορβορώδη άλλοθι: κακή παιδική ηλικία, γολγοθάς του στρατού, η επιθετικότητα που εισπράττει από το προϊστάμενο και την εξαπολύει κι αυτός με τη σειρά του σαν αγέλη αγριόσκυλων πάνω στον πλησιέστερο άνθρωπο… Όλη της η θέση ζωής ήταν ένα διαρκές: "Σ’ ευχαριστώ που με θεωρείς τον πιο κοντινό σου άνθρωπο, ξαμόλυσε και άλλα αγριόσκυλα εναντίον μου".


…Αν πέσει πάνω σε μπερδεμένο, σε ανασφαλή, σε αναποφάσιστο, σε ασταθή, σε άντρα με ιδιότητες που μόνο ως γυναικείες είναι ανεκτές μέχρι χαριτωμένες, την έβαψε. Θα τον επινοήσει ως αρχετυπικό. Μεταθέτει το μοντέλο του αρχετυπικού πάνω στο εύρημά της, αρνούμενη να συλλάβει πως αυτός σφαδάζει κάτω από το βάρος της επιταγής…Η δεινοσαυρική πλέον ευφυία της (εγκέφαλος σε μέγεθος μήλου) της απαγορεύει ακόμα και να σκεφτεί πως η τρυφερότητα, η ευγένεια, η καλοσύνη είναι ανθρώπινες ιδιότητες, που μερίδιό τους της αναλογεί. Αν αυτός την κακομεταχειρίζεται, την ταπεινώνει, την εξοντώνει ηθικά, δεν παίζει ρόλο. Αυτή η γυναίκα δεν είναι απλώς δυστυχισμένη και καταπιεσμένη, είναι ένας προδότης του αγώνα της ανθρώπινης επιβίωσης. Το μεγαλύτερο προνόμιό της είναι το δικαίωμα στην αυτογελοιοποίηση…


Είμαι ευτυχισμένη όσο μου λέει πως με αγαπάει και ας μη μου το δείχνει.
Είμαι ευτυχισμένη όσο δεν πηγαίνει με άλλες.
Είμαι ευτυχισμένη όσο δεν το ξέρω.
Είμαι ευτυχισμένη όσο δεν με αφήνει.
Είμαι ευτυχισμένη όσο κάθε δεκαπέντε μέρες μου αφιερώνει μία ώρα.
Είμαι ευτυχισμένη όσο δεν με δέρνει.
Είμαι ευτυχισμένη όσο οι μώλωπές μου είναι ασήμαντοι.


Όσο δε μου βγάζει με το μαχαίρι τα μάτια, ωραία. Όσο δεν το στρίβει κιόλας το μαχαίρι, αξίζει ακόμα να είμαι παντρεμένη μαζί του. Η κλίμακα της Σούζαν Μπρέγκερ, κουκλίτσα μου… Αρχέτυπο γυναίκα.


…Ο αρχετυπικός άντρας είναι ευτυχώς έτσι φτιαγμένος, ώστε η γυναίκα να είναι μόνο ένα επεισόδιο στη ζωή του. Ποτέ όλη του η ζωή: αρχές, υπαρξιακό, αναγνώριση, φιλία, ποδόσφαιρο, γυναίκα. Έτσι πάει. Γι’ αυτό και είναι ο μόνος τύπος που δεν μας κρατάει κακία…


ΠΙΚ

(…) ‘Να μην ξέρει την αδυναμία που του έχεις, θα την εκμεταλλευτεί’. Ή ‘μη δίνεις τίποτα από τον εαυτό σου. Τότε σε εκτιμούν οι άντρες’. Ή ‘να μη σε βρίσκει πάντα στο τηλέφωνο. Γιατί σε θεωρεί δεδομένη’. Και τη χαρά του να τιμήσεις, να φωταγωγήσεις να προσφέρεις, να τον ακούσεις, πού την πάς; Η οξυδέρκειά τους; Σιδερένια μπάλα σε κομψά σφυρά – και πάνε σέρνοντας,.

Φαίνεται, Κέικ, λέω, πως η αγάπη δεν είναι αρκετή για όσους δεν αγαπάνε αρκετά, θέλει στρατηγική. Πρέπει να μετατραπεί σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Ποιος θα τρομάξει περισσότερο τον άλλον: το αγαπημένο ερωτικό άθλημα. Ποιος θα ντρεσάρει γρηγορότερα τον άλλον. Ποιος θα αποδειχθεί πιο έξυπνος. (δηλαδή πιο φοβισμένος). Ποιος θα επιβληθεί. Να επιβληθεί η γυναικα; Τι να τον κάνει όμως έναν άντρα που του επιβάλλεται;

Να επιβληθεί ο άντρας; Ποιος άντρας που τιμά το φύλο του έχει πρόβλημα με την επιβολή; Μόνο αυτός που δεν μπορεί να προστατέψει. Σώσον ημάς από τέτοιες αγάπες. Δεν θέλω να πάρω μέρος ποτέ πια σε τέτοια εκπαιδευτικά προγράμματα. Μεγάλωσα, αποφάσισα. Δε συμπλέω.

(…) Εδώ και πολύ μικρό διάστημα έχω βεβαιωθεί. Το εκπαιδευτικό σύστημα της αγάπης δεν με αφορά. Χρειάζεται μεταρρύθμιση. Δεν καταλαβαίνω τη διδακτέα ύλη. «Στον έρωτα η καλύτερη του ενός είναι η χειρότερη του άλλου». Εγώ αυτή την τάξη δεν πρόκειται ποτέ να την περάσω. Γι’ αυτό σκασιαρχείο καλύτερα. Το σκυλί και βόλτα. Εμένα κάνε με μόνο κύκλο ομόκεντρο, να νιώθω τη συγγένεια. Και τότε η καλύτερή σου είναι η καλύτερή μου. Αλλά ομόκεντρο. Αλλιώς ζηλεύω. Και όταν ζηλεύω γίνομαι έξυπνη. Και όταν γίνομαι έξυπνη τα καταστρέφω όλα.


ΦΕΤΑ ΣΤΟΡΥ

(…) Ο ήρωάς μας ήταν δίπλα
μας. Καθισμένος στον καναπέ του ασύλου μου. Και μας έταζε: «Στη ζωή του παιδιού
μου. Όποια έρχεται μαζί μου ολοκληρώνει (αυτό συνάδει με καμπινέ και με Νιαγάρα)
από δεκαπέντε ως είκοσι φορές. Μπορεί εσείς να γελάτε τώρα, αλλά αυτό συμβαίνει
πάντα. Στη ζωή του παιδιού μας, το ξαναλέω. Όλες μου το παραδέχτηκαν…»

«Είκοσι φορές; Μα είναι
δυνατόν;» είπε η πιο ανθεκτική της παρέας.

«Όχι. Δεκαπέντε με είκοσι. Να
ακριβολογούμε. (δεν υπόσχεται και πολλά. Μην απογοητεύσει)

«Εσύ πάλι πρέπει να
ολοκληρώνεις (!) μία με δύο φορές. Σε βλέπω. Είσαι δυστυχισμένη. Επιτρέπεται
μια με δυο φορές; Με ακούς;» (όχι, έχω πάθει εκούσια ρήξη τυμπάνου. Και εύχομαι
η ακοή μου να μην επανέλθει ποτέ)

Ο ήρωάς μας συνέχισε:

«Αν έρθεις μαζί μου, σου
υπόσχομαι πως θα ουρλιάζεις σαν μοσχάρι που το σφάζουνε».

«Τόσο πολύ θα φοβηθώ;»

«Όχι, παιδί μου. Θα σου
αρέσει».

Η πρώτη μας σκέψη, όταν έφυγε
με το καλό, είναι πώς κάνει το μοσχάρι που το σφάζουνε. Και αν αυτός ο ήχος
μπορεί να βγει από γυναίκα. Η δεύτερη σκέψη ήταν να ανάψουμε λαμπάδα. Μπας και
τη γλιτώσει το παιδί του.

Η Τρίτη σκέψη ήταν πιο
λυπημένη: Ή οι γυναίκες ήταν συλλήβδην ψεύτρες και κακόγουστες ή σε αυτόν το
συγκεκριμένο τύπο του έτυχαν όλα τα καλά μαζεμένα. Δισεκατομμύρια, Νιαγάρες και
ουρλιαχτά μοσχαρίσιων γυναικών. Δεν μπορεί. Δεν τα βγάζει από το νου του. Τα
έχει ακούσει. Και εμείς τα ξέρουμε. Πριν από αυτόν. Το κίνητρο της μοσχαρίσιας
ερωμένης: Πώς θα τον κρατήσω. Η μυθολογία πολύ καλά στημένη. Ο άντρας σε
εγκαταλείπει μόνο για κάποια που ξέρει καλύτερα κόλπα στο κρεβάτι. Στα
γυναικεία περιοδικά είναι το μείζον θέμα: Αν δεν έχεις ιδιοσυγκρασία εξημμένης
σκύλας σε εποχή ζευγαρώματος, δεν κάνεις προκοπή. Ο ανταγωνισμός, αγάπη μου, είναι
μεγάλος. Ποια θα ουρλιάξει περισσότερο. Το κριτήριο του μαλάκα. Πανάρχαιο
κατάλοιπο τρόμου. Περίοδος παγετώνων, όπου ο κυνηγός σε έσερνε από το μαλλί στη
σπηλιά. Ας το αναβιώσουμε. Και επειδή άντρας είναι, αν εξαιρέσουμε τα
δισεκατομμύρια, περίπου άσκεφτος είναι, πρωτοεπίπεδο είναι, πες του το
παραμύθι. «Ε, ναι, λοιπόν, είσαι ο καλύτερος εραστής που είχα ποτέ. Με άριστα
το δέκα, σου βάζω είκοσι. Τώρα που κατάλαβα τι είναι το αληθινό σεξ θα κάνω
μήνυση σε όλους τους προηγούμενους». Πάει μετά η αισθαντική στην κολλητή της
και λέει: «Στο ταμπόν μου πάνω να καθόμουν κατά λάθος, καλύτερα θα πέρναγα».

Άντρες και τα πιστεύουν.
Γυναίκες και τα λέμε. Αγκαζέ η υποκρισία με την παρεξήγηση και πάνε. Κανένας
άντρας δεν υποψιάζεται πως είναι κακός εραστής. Καμιά γυναίκα δεν ζητάει από
τον άλλον να κάψει περισσότερο βενζίνη, αλλιώς δεν παίρνει μπρος. Χωρίζεις,
έρχεται η ώρα της αλήθειας: «Και έξω από όλα τα άλλα, ήσουν και άθλιος
εραστής». Σου απαντάει ο άλλος: «Ψεύτρα. Όταν ούρλιαζες; Ξέχασες;».

Μόνο ένας δεν είναι σίγουρος.
Ο Γούντυ Άλλεν. «Άραγε είχε ποτέ της οργασμό ή μήπως υποκρίθηκε εκείνο το
βράδυ;»

Η νέα ερωτική επανάσταση, λέει:
η μικρή γυναίκα, θα γίνει όταν οι άντρες θα μπορούν να βγουν στις συνεντεύξεις
των λάιφ στάιλ περιοδικών. Και χωρίς κανένα ζόρι θα είναι σε θέση να πουν:
«Ναι, ήμουν πολύ κακός εραστής. Μου το έχουν πει τουλάχιστον δέκα γυναίκες… Ας
είναι ευλογημένες. Χάρη στην ειλικρίνειά τους αρχίζω να βελτιώνομαι».


ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ

(…) Γράφω για να δω πιο καθαρά: την αλληλεξάρτηση αυτών των δύο. Για τα μάγια της αμοιβαίας τους κατανόησης. Γράφω για να καταλήξω σε μια μόνο φράση. Πως όχι βία ο έρωτας. Όχι άλλο βία. Μόνο δύναμη. Που δεν εμπεριέχει ποτέ εξαναγκασμό. Πως όχι υπακοή ο έρωτας. Καμία σχέση. Πως υπακούει μόνο αυτός που θέλει να εξουσιάσει. Πως
επιθυμεί να εξουσιάσει μόνο αυτός που αναγκάστηκε να παραϋπακούσει. Όχι βία ο
έρωτας, όχι βία κανείς.

(…) Ο έρωτας μας το έμαθε πολύ καλά. Σκοπός του πολέμου δεν είναι ειρήνη. Είναι η νίκη. Η επιβολή. Ο καταναγκασμός. Αλλόκοτη νίκη. Πύρρειος νίκη. Πού στρέφεται κατά του εαυτού της.
Η τρομοκρατία δεν είναι το ίδιο πράγμα με τη βία. Είναι η μορφή σχέσης που
γεννιέται όταν η βία, έχοντας καταστρέψει όλη της τη δύναμη δεν παραιτείται.

(…) Έτσι θα είμαι. Άνθρωπος,
όπως με θες. Ενήλικος. Να μου λες πως όλα τα μπορώ και να μην είναι λάγνο ψέμα.
Μια μικρή Ινδία μέσα στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Τυλιγμένη στο λευκό σεντόνι
μου, οκλαδόν στο χαλάκι μου. Θα κάτσω εκεί. Να διαλογιστώ. Να αγαπήσω δίκαια.
Να πεινάσω. Μέχρι να φύγουν οι Άγγλοι. Μέχρι να φύγουν οι δαίμονες. Με μια
λευκή σημαία. Με λίγες σκέψεις παραπάνω. Παγιωμένες. Αν είσαι πραγματικά
δυνατός, τίποτα δεν έχω να φοβηθώ. Αν είσαι πραγματικά εδώ και είμαι και εγώ
δυνατή, δίκιο έχεις, όλα τα μπορώ.


ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΜΕΓΑ ΚΑΚΟ

…Τρεις μέρες πριν την αποχαιρέτησα. Tης το είχα
επισημάνει. Όχι δεσμεύσεις πρόωρες. Μείνε για λίγο μόνη σου. Ασφαλίσου. Και αν
νιώσεις μοναξιά, τις νύχτες όποιον θέλεις. Αλλά για λίγο. Χωρίς κουβέντες. Δυο
ώρες – μετά αρχίζει η λύπη. Λίγο να σου πει ο μικρός πως είναι ορφανό, τέρμα.
Αυτά είναι για δεσμούς. Δεν έχει άλλες δύο ώρες το μεθεπόμενο βράδυ. Εκτός κι
αν έχεις κέφι για λυπημένες, τρυφερές αγκαλιές. Να την τώρα. Έξω από την πόρτα.

…Κοντά δυο χρόνια. Μόνο αυτός.
Φωταγωγεί. Τον ερωτεύομαι. Τον στέφω. Τον εξοργίζω. Με εξοργίζει. Τον θέλω. Δεν
τον θέλω. Δεν τον μπορώ. Ακραία, απόλυτη βία ο έρωτας. Έρωτας είναι, φίλη, τι
νόμιζες;

(…)Πως το μεγαλειoδέστερο πράγμα στον κόσμο της γυναίκας είναι να
διεκδικεί και να εκτίθεται. Τα έκανα και τα δύο. Μου άργησε το χατίρι μου. Δεν
θα τον ξαναδώ ποτέ. Κάποιος άλλος. Που δεν θα τον αγαπώ. Που θα μπορώ να κάτσω
μαζί του δέκα χρόνια. Γιατί έτσι γίνεται όταν δεν αγαπάς. Μπορείς και μένεις.
Αυτό είναι όλο. Σημασία έχει να είσαι ήρεμη. Ψέματα. Σημασία έχει να αγαπάς.
Δεν ξέρω. Μπερδεύτηκα. Φθινόπωρο σε λίγο, φίλη. Εξαγνιστική βροχή, σώμα που
πάλι θα άπτεται. Με ό,τι το ανατριχιάζει…

“Όσο πιο προσωπικό είναι αυτό που εκφράζει η τέχνη, τόσο περισσότερους αφορά” Μάνος Χατζιδάκης

  •  
    13
    Shares
  • 13
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •