Στιγμές πριν την Κακοτυχία – της Ιωάννας Καραγεώργη

Νυχτερινή Επί Σκέψης
Στείλε μπιλιετάκι
  • 37
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    37
    Shares

Βράδυ Παρασκευής και οδηγείς αμέριμνη, έχοντας πάρει τον δρόμο του γυρισμού για το σπίτι. Μετά από άλλη μια κουραστική εβδομάδα δουλειάς, δεν βλέπεις την ώρα να φορέσεις τη φόρμα σου και να αράξεις στον καναπέ σου βλέποντας ταινία με το αμόρε ή με φίλους ή με το αμόρε και με φίλους μαζί. Καθώς οδηγείς, οι εικόνες που περνούν απ´το μυαλό σου κάθε άλλο παρά ανησυχητικές είναι. Θυμάσαι τα βράδυ με τους κολλητούς στο μεζεδοπωλείο της πλατείας με τα οινόμελα, τα ρακόμελα και εκείνη την ποικιλία που καταβροχθίσατε στο λεπτό ανάμεσα σε γέλια και χαρούμενες φωνές. Σταματάς στο φανάρι. Κόκκινο. Τώρα σκάει στο μυαλό σου εκείνη η φορά που πριν λίγες μέρες είδες πορτοκαλί και αντί να φρενάρεις, γκάζωσες περισσότερο με την κολλήτή σου μέσα στο αυτοκίνητο. Τι μαλακία έκανες για να κερδίσεις λίγα δευτερόλεπτα. Τέλος πάντων, ήταν ξημερώματα και ο δρόμος άδειος, πάλι καλά.
Πράσινο και ξαναξεκινάς. Οι σκέψεις συνεχίζουν και τώρα σταματούν σε εκείνο το απόγευμα στο κέντρο, τα πόδια σου είχαν γίνει μούσκεμα από την βροχή και εκείνος σταμάτησε στο πεζοδρόμιο και σου εδωσε τις στεγνές κάλτσες του για να μην κρυώσεις. Τελική ευθεία για το σπίτι και δεν σε σταματάει τίποτα τώρα.τρέχεις σαν να μην υπάρχει αύριο, ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα!
ΜΠΑΜ! Μάλλον δεν ήταν. Στα δευτερόλεπτα εκείνα που προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις πως ο δρόμος δεν ήταν όλος δικός σου όπως πίστευες, νά σου και μια φιγούρα έξω απ´το παράθυρό σου που δεν καταλαβαίνεις ακριβώς τι λέει αλλά είσαι σίγουρη πως έχει νεύρα. Πολλά. Χτυπιέται λέμε. Κατεβάζεις δειλά δειλά το παράθυρό σου,έχοντας πια καταλάβει ότι φταίς εσύ για αυτό που έγινε και ψελλίζεις “συγγνώμη..λάθος μου,το ξέρω,έχετε δίκιο πραγματικά, δεν ξέρω τι να πώ” και διάφορα άλλα τέτοια μπας και ελαφρύνεις την θέση σου. Αλλά μάλλον η φιγούρα στο παράθυρο δεν είχε προβλέψει αυτή σου την αντίδραση ή ίσως και να μην την ήθελε οπότε συνεχίζει να χτυπιέται και να βρίζει μανιωδώς. Σου περνάει απ´το μυαλό η σκέψη να βάλεις πάλι μπρος και να φύγεις μιας και η ζημιά που του προκάλεσες δεν ήταν δα και λόγος να σε στολίζει με ότι κοσμητικό επίθετο του κατεβαίνει,αλλα συγκρατείσαι. Γιατί συνεχίζεις να ξέρεις ότι φταίς. Και περιμένεις, περιμένεις και περνούν ώρες ώσπου να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες που απαιτούνται τώρα και να φτάσεις επιτελους στο πολυπόθητο σπιτάκι σου για να πραγματοποιήσεις όλα εκείνα που φανταζόσουν πριν συμβεί το απρόβλεπτο.
Κάπως έτσι σου ´ρχεται το απρόβλεπτο κακό,άλλωστε αυτή είναι και η σημασία της λέξης, κάτι που δεν έχεις προβλέψει, κάτι που δεν έχεις σκεφτεί ότι μπορεί να συμβεί. Συνήθως μάλιστα σκάει μπροστά σου σαν βόμβα σε στιγμές που νιώθεις ευτυχία και ηρεμία. Δεν ξέρω τον λόγο που συμβαίνει αυτό ούτε μπορώ να τον φανταστώ, μπορει να είναι τυχαίο τελείως μπορεί και να μην είναι, μπορεί όλα όσα μας συμβαίνουν να συνδέονται μεταξύ τους με κάποιον μαγικό τρόπο. Ένα είναι το σίγουρο. Το απρόβλεπτο κακό σε βρίσκει πάντα απροετοίμαστο. Πέφτεις στα βαθιά και μόνο ένα πράγμα υπάρχει για να το αντιμετωπίσεις. Κολυμπάς.

Facebook Comments

Με το σμίξιμο της Αθήνας,την Επτανήσων και της Μικράς Ασίας και το μπέρδεμα όλων αυτών των διαφορετικών κουλτούρων στο κεφάλι,προέκυψα εγώ.Αγχώδης εκ φύσεως,ονειροπόλα εκ πεποιθήσεως και καθηγήτρια αγγλικών εν ενεργεία γράφω για να τα βγάζω από μέσα μου και για να βάζω τις σκέψεις μου σε μια τάξη.Αγαπώ το καθαρό βλέμμα των παιδιών,τα αστέρια και να μην αφήνω τίποτα να πέσει κάτω.Αν σε πετύχω να αδικείς κάποιον,το μόνο σίγουρο είναι πως θα με βρείς μπροστά σου…τουλάχιστον μέσα στο μυαλό μου.Α!και λατρεύω τη σοκολάτα.Σε οποιαδήποτε μορφή

  •  
    37
    Shares
  • 37
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •