Το “όχι” δεν σκότωσε ποτέ κανένα. - της Ιωάννας Καραγεώργη | mpilietaki.gr

Ας μιλήσουμε για αυτή την μικρή δισύλλαβη λέξη με την τόσο μεγάλη δύναμη που όμως δεν ξεστομίζεται το ίδιο εύκολα από όλους. Πόσο δύσκολο φαίνεται να αρνηθείς μια πρόταση, μια χάρη, μια αγγαρεία για να μην φανείς αγενής; Όσοι έχουν την ευγένεια λίγο πιο ψηλά από όσο θα έπρεπε μάλλον ήδη κατάλαβαν πέρι τίνος πρόκειται.

Ας μην υπερβάλλουμε,πάντα θα κάνουμε πράγματα για τους άλλους. Είναι όμορφο, μας κάνει και εμάς τους ίδιους να νιώθουμε ευχάριστα που προσφέρουμε. Χτίζουμε σχέσεις με αυτόν τον τρόπο, κερδίζουμε εμπιστοσύνη, αποδοχή και καταφέρνουμε να θεωρηθούμε “καλοί” άνθρωποι με ό,τι μπορεί να περικλύει η έννοια αυτή. Παρόλα αυτά, αν μπορούσαμε να χωρίσουμε τους ανθρώπους σε αυτούς που αρνούνται όταν το νιώθουν και σε εκείνους που καταπιέζονται για να μην πούν “όχι,”σίγουρα οι πρώτοι περνούν καλύτερα. Οι δεύτεροι τώρα, είναι εκείνοι που νομίζουν πως θα στενοχωρήσουν τον αλλο αν δεν ικανοποιήσουν την επιθυμία του και είναι οι ίδιοι που θα αποκτήσουν νεύρα και άγχος ενώ θα μπορούσαν απλά να αρνηθούν και να πράξουν ανάλογα με την δική τους θέληση.

Πριν αρκετά χρόνια, πάνω σε μια συζήτηση με καλή μου φίλη αναφερθήκαμε στο γεγονός πως πολλές φορές χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, καταπιέζουμε τον εαυτό μας να προσαρμοστεί ακόμα και στα πιο απλά πράγματα, όπως πχ.σε ένα τραπέζι που δεν φτάνουμε και αντί να το φέρουμε πιο κοντά μας, τεντωνόμαστε όσο μπορούμε μπας και αγγίξουμε την ακρούλα του μόνο και μόνο για να μην το μετακινήσουμε και “χαλάσουμε” τον χώρο. Θυμάμαι, λοιπόν μια συμβουλή που της είχε δώσει η μαμά της σχετικά με τέτοια θέματα: “Τα πράγματα θα τα φέρνεις εσύ στα μέτρα σου και όχι το αντίθετο.” Με ταρακούνησε αυτή η συμβουλή, σκέφτηκα και εγώ πόσες φορές έχω στριμωχτεί και ζουλιχτεί κυριολεκτικά και μεταφορικά για να μην πώ το “όχι,” να μην κακοκαρδίσω, να μην δω πεσμένα μούτρα, να μην “προσβάλλω.” Πόσο άγχος και κούραση και χαμένο προσωπικό χρόνο χάρισα. Αναρωτήθηκα αν άξιζε, απλά από φόβο μιας τόσης δα λέξης. Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν άξιζε, έπρεπε να φέρω τα πράγματα στα δικά μου μέτρα, δεν το έκανα και το μετάνιωσα. Ακόμη το κάνω, ακόμη υπάρχουν φορές που θα καταπιεστώ και δεν θα πω όχι και σίγουρα αυτό δεν θα σταματήσει να συμβαίνει γιατί έτσι έμαθα και συνήθισα. Έχοντας όμως αυτά τα λόγια κατά νού, όταν αρνούμαι δεν νιώθω πως κάνω κάτι κακό.

Η προσωπική ηρεμία είναι ανεκτίμητης αξίας και κανένας δε πέθανε επειδή άκουσε ένα “όχι” ή ένα “δεν θέλω .” Άσε τις τύψεις στην άκρη. Βάλε τα όρια σου πιο ψηλά από τις επιθυμίες των άλλων και θα δείς πως θα αισθανθείς ελεύθερος τελικά.

Facebook Comments

About the author

Author profile

Με το σμίξιμο της Αθήνας,της Ζακύνθου και της Μικράς Ασίας και το μπέρδεμα όλων αυτών των διαφορετικών κουλτούρων στο κεφάλι,προέκυψα εγώ.Αγχώδης εκ φύσεως,ονειροπόλα εκ πεποιθήσεως και καθηγήτρια αγγλικών εν ενεργεία γράφω για να τα βγάζω από μέσα μου και για να βάζω τις σκέψεις μου σε μια τάξη.Αγαπώ το καθαρό βλέμμα των παιδιών,τα αστέρια και να μην αφήνω τίποτα να πέσει κάτω.Αν σε πετύχω να αδικείς κάποιον,το μόνο σίγουρο είναι πως θα με βρείς μπροστά σου...τουλάχιστον μέσα στο μυαλό μου.Α!και λατρεύω τη σοκολάτα.Σε οποιαδήποτε μορφή

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.