Το παιδί που κρύβεις μέσα σου – Της Ιωάννας Καραγεώργη

Νυχτερινή Επί Σκέψης
Στείλε μπιλιετάκι
  • 107
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    107
    Shares

Μας αρέσει να κάνουμε πως τάχα είμαστε “μεγάλοι.” Πως έχουμε δουλειές,πως είμαστε
πολύ απασχολημένοι,πως δέν έχουμε χρόνο. Πως δουλεύουμε και δεν προλαβαίνουμε να
πάρουμε μια ανάσα και ξυπνάμε και πορευόμαστε και ζούμε με μόνη καρφωμένη εικόνα
στο μυαλό μας εκείνη του κρεβατιού μας, που θα χωθούμε μέσα στα σεντόνια και κάτω
απο τα σκεπάσματα θα παρηγορηθούμε για την κακιά καθημερινότητα που δεν μας
φέρεται ευγενικά και με κατανόηση. Έτσι γκρινιάζεις και κουκουλώνεσαι και νιώθεις
ασφαλής και προστατευμένος. Γλίτωσες και σήμερα σκέφτεσαι..

Μα από τι;  Αναλογίζεσαι ποτέ; Από τί,από τη ζωή;

Και κάθεσαι, λοιπόν, και βλέπεις το έργο να παίζεται μπροστά σου αλλά εσύ
εκεί, άπραγος. Συνεχίζεις να παριστάνεις τον μεγάλο, τον κουρασμένο. “Άντε να φύγει κι
αυτή η βδομάδα,” “Άντε να βγεί κι αυτός ο μήνας” και το θέμα είναι πως η εβδομάδα,ο
μήνας,τα χρόνια θα περάσουν γενικώς. Κι όλο απομακρύνεται το παιδί από μέσα απ΄την
ψυχή σου γιατί δεν σε αναγνωρίζει πιά. Το παιδί ζητάει αλλά δεν το ακούς ή μάλλον το
ακούς μα το αγνοείς και αυτό με τη σειρά του απελπίζεται και πίανει μια γωνιά μέσα σου
σαν τιμωρημένο. Μην το αφήσεις να σου γυρίσει τη πλάτη,να πάρει! Μην το χάσεις,είναι
ό,τι έχεις και το ξέρεις! Κράτα το! Κράτα το σφιχτά, πάρ΄το μια αγκαλιά, κάν΄του κανένα
χατήρι και καλόπιασέ το. Θυμάσαι τότε που η μόνη σου έγνοια ήταν πότε θα βγείς έξω να
παίξεις ποδόσφαιρο και κρυφτό με τους φίλους σου; Θυμάσαι τα καλοκαίρια που
απαλλαγμένοι απ΄τα διαβάσματα και τα φροντιστήρια καθόσασταν όλοι γύρω απ΄τη
φωτιά στο γνωστό μέρος και η νύχτα δεν θέλατε να τελειώσει; Τότε που
καρδιοχτυπούσες για ένα βλέμμα και ήσουν ευτυχισμένος με ένα κοπλιμέντο από εκείνο
το πρόσωπο (ξέρεις ποιό) και έπεφτες για ύπνο χαμογελώντας;
Θυμάσαι είναι σίγουρο,αλλά η ζωή φεύγει μπροστά και κάπου το χάνουμε στην
διαδρομή,κάπως μας ξεγελάει και νομίζουμε πως οι στιγμές χαράς μπορούν να
περιμένουν για αργότερα. “Εις αύριον τα σπουδαία” λες και γυρνάς πλευρό και ενώ κάτι
μέσα σου σε χαλάει,ενώ δεν είσαι σίγουρος πως αυτό είναι που θέλεις να κάνεις
τελικά,την ακυρώνεις εκείνη τη συνάντηση και βυθίζεσαι στην βαρεμάρα του καναπέ
σου. Άλλωστε έτσι κάνουν οι “μεγάλοι”,οι “ώριμοι.”

Είναι παγίδα αυτό το “έτσι κάνουν όλοι,”είναι βαρέλι χωρίς πάτο,έτσι και μπείς στη
διαδικασία να αναγκάσεις το μυαλό σου να σκέφτεται τί είναι κοινωνικά αποδεκτό να
κάνεις σύμφωνα με την ηλικία σου και το τί κάνουν οι υπόλοιποι σ’αυτήν την ηλικία ή
τέλος πάντων τι θα έπρεπε να κάνουν,χάνεις την μπάλα. Στο τέλος της ημέρας γυρνάς στο
σπίτι και αναρωτιέσαι αν ξέρεις για ποιό λόγο ζείς. Αξίζει όμως τον κόπο αυτή η
καταπίεση του εαυτού; Δηλαδή αργότερα τι θα κάνεις; Θα παντρευτείς επειδή “ήρθε η
ώρα σου;” Θα κάνεις παιδιά μόνο και μόνο επειδή λένε πως ο χρόνος αρχίζει να μετράει
αντίστροφα για σένα;Θα αυτοπροσδιορίζεσαι μέσα απ΄τα μάτια των άλλων και των
απαιτήσεών τους για σένα,βαφτίζοντάς τες “λογική εξέλιξη;” Ας σκεφτούμε λίγο λογικά
ρε παιδιά,φυλακίζουμε τον εαυτό μας σε νόρμες και πρότυπα άλλων που με τη σειρά
τους βιάστηκαν να μεγαλώσουν αφού και εκείνοι,όπως ίσως και εμείς,θεώρησαν την
Ιθάκη το ζητούμενο και όχι τη διαδρομή.

Αφέσου λίγο ελεύθερος,να θυμηθέις πως είναι. Βγές για μια μπύρα με τα παιδιά και
γύρνα αργά στο σπίτι. Κάνε αυτό το ταξίδι που λαχταράς κι ας σε βγάλει λίγο εκτός
προϋπολογισμού. Μην αφήνεις τις στιγμές να ξεγλιστρούν απ΄τα χέρια σου, στο λέω για
να τ’ακούω και εγώ, μην νομίζεις.

Να σταματήσεις να το παίζεις συνεχώς μεγάλος γιατί δεν σου πάει.Σου πάει να’σαι ο
εαυτός σου,με ό,τι συνεπάγεται αυτο. Εκείνο το παιδί με τα λυμένα κορδόνια και το
πλατύ χαμόγελο σε περιμένει να του δώσεις την άδεια να τρέξει και να παίξει
ελεύθερο. Μην αργείς.

Facebook Comments

Με το σμίξιμο της Αθήνας,την Επτανήσων και της Μικράς Ασίας και το μπέρδεμα όλων αυτών των διαφορετικών κουλτούρων στο κεφάλι,προέκυψα εγώ.Αγχώδης εκ φύσεως,ονειροπόλα εκ πεποιθήσεως και καθηγήτρια αγγλικών εν ενεργεία γράφω για να τα βγάζω από μέσα μου και για να βάζω τις σκέψεις μου σε μια τάξη.Αγαπώ το καθαρό βλέμμα των παιδιών,τα αστέρια και να μην αφήνω τίποτα να πέσει κάτω.Αν σε πετύχω να αδικείς κάποιον,το μόνο σίγουρο είναι πως θα με βρείς μπροστά σου…τουλάχιστον μέσα στο μυαλό μου.Α!και λατρεύω τη σοκολάτα.Σε οποιαδήποτε μορφή

  •  
    107
    Shares
  • 107
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •