Το τέρας μέσα μας – της Ιωάννας Καραγεώργη

Νυχτερινή Επί Σκέψης
Στείλε μπιλιετάκι
  • 39
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    39
    Shares

Με αφορμή την πρόσφατη επέτειο γενεθλίων του Μάνου Χατζιδάκι(23/10)μου ξανάρθαν στομυαλό κάποια λόγια του.“Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει οτι του μοιάζει. Και ή πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει ή ομορφιά…

Προβληματίζουν αυτά τα λόγια. Δενθα μπορούσαμε να πούμε πως δεν αντιλαμβανόμαστε τι θέλει να πει ούτε πως έχει ολοκληρωτικά άδικο αν υποθέσουμε πως τοτ έρας που αναφέρει είναι η κοινωνία,ο κόσμος μας.Όμως γιατί να είναι απαραίτητο να τρομάζουμε μετο πρόσωπό του και αν όχι τότε να σημαίνει πως του μοιάζουμε;

Μπορεί να συνηθίζουμε να ζούμε και με αυτότο πρόσωπο της κοινωνίας επειδή ξέρουμε πως δεν έχει μόνο ένα.Για καθε μία ασχήμια,για κάθε απάνθρωπη πράξη,για κάθε αδικία υπάρχει άλλη μια ομορφιά. Άλλη μια φιλανθρωπία και ένα δίκαιο που βρέθηκε. Μπορεί και να το βλέπω έτσι  επειδή κατά βάθος προσπαθώ να διακρίνω μια ελπίδα και μια καλοσύνη σε όλα,ίσως και να το έχω ανάγκη όπως και εσύ. Πάντως όση ασχήμια και να κυκλοφορεί εκεί έξω, δεν σημαίνει πως της μοιάζουμε αν δεν τρομάζουμε πια με αυτήν.

Οι λόγοι είναι διάφοροι και διαφορετικοί για τον καθένα. Άλλος την συνηθίζει γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Αν είσαι άστεγος ή μετανάστης σε μια ξένη χώρα ή μόνος και αδύναμος χωρίς φίλους και οικογένεια τότε αναγκαστικά συμφιλιώνεσαι με το τέρας όσο τρομερό κι αν είναι. Μαθαίνεις να ζείς με αυτό, αφουγκράζεσαι την καυτή του ανάσα, νιώθεις τους παλμούς του να χτυπούν στο κεφάλι σου και κάνεις υπομονή, κρύβεσαι από αυτό, προσπαθείς να του γλιτώσεις και να επιβιώσεις. Γνωρίζεις πως δεν μπορείς να τα βάλεις μαζί του και έτσι συμβιβάζεσαι και κοιτάς να τα βγάλεις πέρα με την πραγματικότητα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζεις τον κίνδυνο μα πως επιλέγεις να τον αψηφάς για να συνεχίσεις.

Άλλος πάλι, πιο δυνατός και πιό ξεκούραστος σίγουρα,το πολεμά και προσπαθεί να του εναντιωθεί. Είτε με καλές πράξεις, είτε παλεύοντας για μια καλύτερη ζωή με ότι συνεπάγεται αυτό, είτε συμμετέχοντας σε συγκεντρώσεις, πορείες και άλλες ενέργειες για το καλό του συνόλου και προπαντός του εαυτούτου. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν τον τρομάζειτο πρόσωπο του τέρατος. Αντιθέτως, επειδή ακριβώς τον τρομάζει και το βλέπει ως απειλή ,αμύνεται και το πολεμά.

   Παρόλα αυτά, μπορεί να μην κάνεις και τίποτα από αυτά. Μπορεί όντως να έχεις συνηθίσει λίγο τις άσχημες καταστάσεις τριγύρω σου γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τις διαχειριστείς και αυτό που έχει σημασία στο κάτω κάτω της γραφής είναι να ζείς. Είναι σκληρό να κρίνουμε κάποιον για τοπώς και πόσο αντιδρά ή όχι με αυτά που βλέπει και μ´αυτά που του συμβαίνουν διότι ο καθένας μέσα του είναι φτιαγμένος με διαφορετικά υλικά και έχει τις δικές του άμυνες και αντιδράσεις. Ναι, παραδέχομαι και σε εμένα φαίνεται αδιανόητη η απάθεια. Όμως όταν μιλάμε για ανθρώπους κουρασμένους, ανθρώπους αποκαμωμένους απ´την προσπάθεια της επιβίωσης και του μεροκάματου ας είμαστε έστω επιεικείς. Το ότι δενρίχνω πέτρες σε κάθε σκυλί που γαυγίζει, δεν με κάνει και εμένα σκυλί. Τα πράγματα δενείναι άσπρα η μαύρα, ποτέ δενήταν και δεν θα είναι, οι αποχρώσεις είναι αμέτρητες και ο καθένας μας επιλέγει πως θα πορευτεί ανάλογα με τις δυνάμεις του, τις ικανότητες του, τους στόχους του, τις πεποιθήσεις του και τα βιώματά του.

Δεν πιστεύω πως μοιάζουμε στο τέρας τηςκοινωνίας, θέλω να είμαι ειλικρινής σε αυτό. Δεν πιστεύω πως συνηθίζουμε τόσο στην ασχήμια που η ομορφιά του κόσμου φτάνει να μας τρομάζει,όχι διαφωνώ. Ίσως να βρίσκομαι σε άρνηση κιόλας, δεν ξέρω όλα είναι πιθανά. Πιστεύω όμως στους ανθρώπους, πιστεύω στην δύναμή μας και πιστεύω επίσης “πωςσταματάμε να ψάχνουμε τα τέρατα κάτω απ´τα κρεβάτια μας μόλιςσυνειδητοποιούμε πως βρίσκονται μέσα μας..Ολα εξαρτώνται από την συνείδησή μας λοιπόν. Και αρκεί μόνο μια, απλή μα ουσιαστικότατη πράξη για να τα αντιμετωπίσουμε. Να ανάψουμε το φώς. Και μόλις γίνει αυτό, τότε θα δούμε πως-όσο κι αν φαντάζει αδύνατον-τέρας δεν υπάρχει. Δεν υπήρξε ποτέ.

Facebook Comments

Με το σμίξιμο της Αθήνας,την Επτανήσων και της Μικράς Ασίας και το μπέρδεμα όλων αυτών των διαφορετικών κουλτούρων στο κεφάλι,προέκυψα εγώ.Αγχώδης εκ φύσεως,ονειροπόλα εκ πεποιθήσεως και καθηγήτρια αγγλικών εν ενεργεία γράφω για να τα βγάζω από μέσα μου και για να βάζω τις σκέψεις μου σε μια τάξη.Αγαπώ το καθαρό βλέμμα των παιδιών,τα αστέρια και να μην αφήνω τίποτα να πέσει κάτω.Αν σε πετύχω να αδικείς κάποιον,το μόνο σίγουρο είναι πως θα με βρείς μπροστά σου…τουλάχιστον μέσα στο μυαλό μου.Α!και λατρεύω τη σοκολάτα.Σε οποιαδήποτε μορφή

  •  
    39
    Shares
  • 39
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •